Υπάρχουν καλλιτέχνες που τραγουδούν ένα τραγούδι. Και υπάρχουν καλλιτέχνες που γίνονται το τραγούδι.
- Ο Γιώργος Μαζωνάκης ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Και αυτό δεν το λέμε τώρα, επειδή η ζωή του μπήκε στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Το είχα γράψει πριν από χρόνια, σε ανύποπτο χρόνο, όταν δεν υπήρχε κανένας λόγος να χαϊδέψω αυτιά και κανένα θέμα για να δημιουργηθεί θόρυβος: ο Μαζώ έχει ένα μεγαλείο που δεν αντιγράφεται.
Αρκεί να τον ακούσεις να λέει μία φράση.
Δεν τραγουδάει απλώς τις νότες. Τις κουβαλάει. Τις κόβει, τις αφήνει να αιωρούνται, τις φορτίζει με το δικό του προσωπικό αποτύπωμα. Εκεί που ένας άλλος μπορεί να πει σωστά ένα τραγούδι, ο Μαζωνάκης μπορεί να το κάνει να ακούγεται σαν να γράφτηκε για εκείνον.
Και αυτό είναι το δύσκολο. Το «κόλπο» που δεν διδάσκεται.
- Γι’ αυτό και όταν κάποιος επιχειρεί να μιμηθεί τον Μαζώ, συνήθως φαίνεται. Γιατί η φωνή αντιγράφεται. Η ψυχή όχι.
Και ίσως αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο παράσημό του. Ο Μαζωνάκης δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Έχει ήδη αφήσει το αποτύπωμά του.
Και προσωπικά, όσο κι αν περάσουν τα χρόνια, θα εκτιμώ πάντα τον Μαζώ. Γιατί κάποιοι καλλιτέχνες είναι μόδα. Ο Μαζωνάκης είναι εποχή.
