Νέα δεδομένα έρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και αλλάζουν όσα πιστεύαμε για την υπογεννητικότητα. Μέχρι σήμερα, η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από τους χαμηλούς μισθούς, την ακρίβεια, την ανεργία και το στεγαστικό.
Όμως η πρόσφατη έρευνα βάζει στο τραπέζι έναν ακόμη, πολύ πιο προσωπικό παράγοντα: τη μοναξιά.
Οι φίλοι λιγοστεύουν, οι παρέες διαλύονται και οι ουσιαστικές σχέσεις γίνονται όλο και πιο σπάνιες. Μαζί τους, όπως φαίνεται, μειώνεται και η επιθυμία των ανθρώπων να δημιουργήσουν οικογένεια.
Χωρίς ένα υποστηρικτικό περιβάλλον, η απόφαση για ένα παιδί μοιάζει δυσκολότερη, πιο αγχωτική και συχνά απαγορευτική.
Η Ελλάδα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα, καθώς καταγράφονται μόλις 68.467 γεννήσεις. Ένας αριθμός που προκαλεί ανησυχία και δεν μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά από την οικονομία.
Όταν ένας άνθρωπος νιώθει απομονωμένος, χωρίς φίλους και χωρίς βοήθεια, δύσκολα κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα.
Γιατί ένα παιδί δεν χρειάζεται μόνο χρήματα και σπίτι. Χρειάζεται ανθρώπους γύρω του. Χρειάζεται παππούδες, φίλους, κουμπάρους και μια κοινωνία που να λειτουργεί σαν δίχτυ ασφαλείας.
Το δημογραφικό, λοιπόν, δεν είναι μόνο οικονομικό πρόβλημα. Είναι και βαθιά κοινωνικό. Και αυτό ίσως είναι το πιο ηχηρό καμπανάκι για τη χώρα μας.
