Στην κάμερα της εκπομπής Buongiorno μίλησε ο Γιάννης Ξανθούλης, με αφορμή την παρουσίαση του νέου του βιβλίου «Η Άλωση των Αθηνών από τις αδερφές Γαργάρα», αναφερόμενος στη σχέση του με τη γραφή, τα βιώματα και τη στάση του απέναντι στη μοναξιά, αλλά και στη Μαρινέλλα.
«Είναι ακριβώς κάτι που ένιωθα κι εγώ σαν παιδί επαρχίας και γενικά παιδιά τα οποία δεν έχουν τη δυνατότητα να βγουν έξω από το καβούκι του σπιτιού τους. Το βιβλίο είναι μοναχική υπόθεση και πάρα πολύ γοητευτική. Και ευτυχώς ακόμη, παρόλο που μεγάλωσα υπεραρκετά θα έλεγα, είναι η μεγάλη μου απόλαυση το βιβλίο», ανέφερε αρχικά.
«Δεν έχω καμία μοναξιά. Κουβαλάω πράγματα, βιώματα τα οποία είναι και της ηλικίας μου και πράγματα τα οποία έχω ζήσει σαν παιδί μιας επαρχίας, με τα δεδομένα της τότε επαρχίας. Γεννήθηκα το 1947», πρόσθεσε.
Αναφερόμενος στη σχέση του με τη Μαρινέλλα, σημείωσε: «Ήθελε η Μαρινέλλα να γράψουμε ένα βιβλίο βιογραφικό. Η Μαρινέλλα ήταν φίλη μου. Καθίσαμε λοιπόν και τρώγαμε. Θα μπορούσε να είναι οδηγός μαγειρικής, γιατί ατέλειωτα μεσημέρια τρώγαμε και τα λέγαμε. Καθόμασταν, μιλούσαμε για άλλα πράγματα. Ούτε για τραγούδια».
«Εγώ δεν ακούω τραγούδια. Νομίζω αγριεύομαι πια με τις μουσικές. Δεν θέλω, θέλω φυσικούς ήχους. Οπότε, λέω ότι “Μαρινέλλα, στα τραγούδια θα ακούμε μόνο φυσικούς ήχους”. Μου λέει “τι εννοείς;”. Λέω “καζανάκια, κουτάλια, τον ήχο των κουταλιών, των πιρουνιών”. Συμφωνούσε και περάσαμε θαύμα», κατέληξε.
