Δεν είναι απλώς κακή εικόνα. Είναι ξεκάθαρη προσβολή. Η χθεσινή παρουσία — ή μάλλον η απουσία — στη Βουλή κατά την ομιλία του Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν τιμά κανέναν. Μιλάμε για μια ιστορική στιγμή. Μια παρουσία με διεθνές βάρος, με συμβολισμό για τον Ελληνισμό, την Ορθοδοξία, τη θέση της χώρας στον κόσμο. Και όμως, η αίθουσα ήταν μισοάδεια.
- Όχι από πολίτες — από εκείνους που πληρώνονται για να είναι εκεί. Από τους δεκάδες υπουργούς και υφυπουργούς, στα έδρανα εμφανίστηκαν ελάχιστοι: ο Κωστής Χατζηδάκης, η Σοφία Ζαχαράκη και ο Κώστας Βλάσης. Οι υπόλοιποι; Άφαντοι.
Και δεν μιλάμε για οποιαδήποτε συνεδρίαση, αλλά για μια ομιλία που, σε κάθε σοβαρό κράτος, θα ήταν γεγονός πρώτης γραμμής. Κάτω από τα έδρανα, λίγες ακόμη παρουσίες: Θάνος Πλεύρης, Θανάσης Δαβάκης και ελάχιστοι βουλευτές. Από την αντιπολίτευση έδωσαν το «παρών» ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο Δημήτρης Κουτσούμπας και η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
- Ο πρωθυπουργός απουσίαζε στο εξωτερικό — θεμιτό. Οι υπόλοιποι όμως; Δεν είχαν ούτε την στοιχειώδη ευθύνη να βρίσκονται στις θέσεις τους;
Ή μήπως η Ιστορία τους πέφτει… βαριά; Αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς πολιτική αδιαφορία. Είναι νοοτροπία. Μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη ότι ό,τι δεν φέρνει άμεσο πολιτικό όφελος, δεν αξίζει τον κόπο. Αν μια τέτοια στιγμή δεν γεμίζει τη Βουλή, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι θεσμικό. Και βαθιά ανησυχητικό. Και ναι — αν ο Πατριάρχης μιλούσε αλλού, θα γινόταν χαμός. Εδώ… μισές καρέκλες. Αυτό δεν είναι απλώς λάθος. Είναι ντροπή.
