Οι φθορές σε ένα ενοικιαζόμενο ακίνητο αποτελούν μία από τις συχνότερες αιτίες διαφωνίας μεταξύ ιδιοκτητών και ενοικιαστών. Το βασικό ερώτημα που προκύπτει σχεδόν σε κάθε μίσθωση είναι ποιος τελικά αναλαμβάνει το κόστος των επισκευών και υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να παρακρατηθεί η εγγύηση.
Σύμφωνα με το ισχύον πλαίσιο, ο ενοικιαστής οφείλει να παραδίδει το ακίνητο στην κατάσταση που το παρέλαβε, εξαιρουμένων των φυσιολογικών φθορών που προκαλεί η καθημερινή χρήση και η πάροδος του χρόνου. Αντίθετα, ζημιές που οφείλονται σε αμέλεια, κακή χρήση ή καταστροφή εξοπλισμού βαρύνουν τον ίδιο τον μισθωτή.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν σπασμένες πόρτες, κατεστραμμένα ντουλάπια, τρύπες σε τοίχους πέραν της συνηθισμένης χρήσης ή βλάβες που προκλήθηκαν από ακατάλληλη συντήρηση του ακινήτου.
Από την άλλη πλευρά, ο ιδιοκτήτης είναι υπεύθυνος για τις φυσικές φθορές που εμφανίζονται με την πάροδο των ετών, όπως η παλαίωση χρωμάτων, οι φθορές σε υδραυλικές ή ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις λόγω χρόνου ή άλλες βλάβες που δεν συνδέονται με υπαιτιότητα του ενοικιαστή.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το θέμα της εγγύησης. Ο ιδιοκτήτης μπορεί να παρακρατήσει μέρος ή το σύνολο της εγγύησης μόνο εφόσον αποδεικνύεται ότι υπάρχουν οφειλές ή ζημιές που ξεπερνούν τη συνήθη φθορά. Σε διαφορετική περίπτωση, η εγγύηση πρέπει να επιστραφεί μετά την αποχώρηση του ενοικιαστή.
