Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή που η λογική σταματά και τη θέση της παίρνει η πίστη. Στιγμές που όσοι βρίσκονται παρόντες νιώθουν ότι η φύση, ο ουρανός και η γη συνωμοτούν για να στείλουν ένα μήνυμα. Κάπως έτσι περιγράφουν όσοι βρέθηκαν στο Ευηνοχώρι και στο Μεσολόγγι το τελευταίο αντίο στη Γωγώ Μαστροκώστα.
- Ο Τραϊανός Δέλλας ήξερε πάντα πως η Γωγώ του ήταν ένας άγγελος. Μια γυναίκα που πέρασε από τη ζωή αφήνοντας πίσω της καλοσύνη, αγάπη και φως. Και ίσως γι’ αυτό τα σημάδια που εμφανίστηκαν εκείνη τη μέρα να συγκίνησαν τόσο πολύ τους παρευρισκόμενους.
Λίγο πριν από την ταφή, ένα λευκό χελιδόνι μπήκε στο μικρό εκκλησάκι και άρχισε να πετά πάνω από το φέρετρο. Κανείς δεν μιλούσε. Όλοι παρακολουθούσαν σιωπηλά αυτό το παράξενο και συνάμα γαλήνιο θέαμα. Σαν μια ψυχή που ήρθε να αποχαιρετήσει μια άλλη ψυχή.
- Και ύστερα ήρθε η βροχή. Δυνατή, επίμονη, σχεδόν λυτρωτική. Σαν να έκλαιγε ο ουρανός για μια γυναίκα που έφυγε πολύ νωρίς. Κανείς όμως δεν έφυγε. Κανείς δεν εγκατέλειψε τη θέση του. Γιατί ο αποχαιρετισμός σε ανθρώπους που αγαπήθηκαν τόσο βαθιά δεν διακόπτεται από λίγες σταγόνες νερού.
Και όταν όλα τελείωσαν, όταν η γη αγκάλιασε το σώμα της, η βροχή σταμάτησε. Τότε εμφανίστηκε στον ουρανό ένα ουράνιο τόξο. Ένα από εκείνα τα σπάνια δώρα της φύσης που δεν εξηγούνται εύκολα, αλλά γίνονται αμέσως κατανοητά από την καρδιά.
Ίσως τελικά οι άνθρωποι να φεύγουν. Η αγάπη όμως όχι. Εκείνη μένει πίσω, μεταμορφώνεται σε μνήμη, σε φως και σε σημάδια που μόνο όσοι αγαπούν πραγματικά μπορούν να διαβάσουν.
