Εκεί που σταματούν τα φώτα και σωπαίνουν οι κάμερες, στο Νεκροταφείο Κηφισιάς γράφτηκε το τελευταίο κεφάλαιο για τη Μαρινέλλα. Χωρίς φλας, χωρίς φωνές. Μόνο σιωπή.
- Και λίγοι άνθρωποι – οι δικοί της. Εκεί, ανάμεσα στα μάρμαρα και τις σκιές των δέντρων, η μεγάλη ερμηνεύτρια οδηγήθηκε στην τελευταία της κατοικία. Τα τραγούδια της ακούγονταν χαμηλά, σχεδόν ψιθυριστά, σαν να μην ήθελαν να ταράξουν τη στιγμή.
Μια τελετή μακριά από τα φώτα που τη συνόδευαν μια ζωή. Το νεκροταφείο έγινε σκηνή – όχι για χειροκρότημα, αλλά για αποχαιρετισμό. Βαρύς, αληθινός.
Και εκεί, μέσα στην απόλυτη ησυχία, φάνηκε το μέγεθος της απουσίας. Γιατί όταν φεύγουν οι μεγάλοι, δεν κάνουν θόρυβο. Αφήνουν πίσω τους… κενό. Και τραγούδια που δεν σβήνουν ποτέ.
