Διαβάζω από χθες δεκάδες «ειδικούς» να κατακεραυνώνουν τη ρεπόρτερ του Open επειδή, λέει, χαμογέλασε ή γέλασε την ώρα που μετέδιδε το ρεπορτάζ για τις φωτιές.
- Και πραγματικά αναρωτιέμαι… Πόσοι από αυτούς έχουν βρεθεί έστω μία φορά μπροστά σε ένα μικρόφωνο, με το άγχος να σε πνίγει, τον αρχισυντάκτη στο ακουστικό να ουρλιάζει, τον σκηνοθέτη να μετρά αντίστροφα και πίσω σου να καίγεται ο τόπος;
Εγώ έχω συμπληρώσει 34 χρόνια στον δρόμο. Έχω ζήσει καταστροφές, τραγωδίες, φωτιές, πλημμύρες, θανάτους και γεγονότα που δεν εύχομαι σε κανέναν να καλύψει δημοσιογραφικά. Και ξέρω πολύ καλά ότι ο ανθρώπινος οργανισμός, κάτω από ακραία πίεση, μπορεί να αντιδράσει με τρόπους που δεν εξηγούνται εύκολα. Ένα αμήχανο χαμόγελο δεν σημαίνει αδιαφορία. Είναι πολλές φορές μηχανισμός άμυνας.
Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο δεν είναι τα σχόλια. Είναι η ευκολία με την οποία κάποιοι κομπλεξικοί κατά κύριο λόγο, στήνουν λαϊκά δικαστήρια πίσω από ένα πληκτρολόγιο ή από μια ξαπλώστρα στην παραλία. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βγάζουν ετυμηγορία για έναν άνθρωπο που εκείνη την ώρα βρίσκεται λίγα μέτρα από μια φονική πυρκαγιά.
- Η κριτική είναι απαραίτητη. Ο δημόσιος λιθοβολισμός όμως δεν είναι ούτε δημοσιογραφία ούτε κοινωνική ευαισθησία. Είναι απλώς η ανάγκη ορισμένων να βρουν έναν εύκολο στόχο.
Πριν γράψετε το επόμενο δηλητηριώδες σχόλιο, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας. Δοκιμάστε να σταθείτε εκεί που στεκόταν εκείνο το κορίτσι. Με μια κάμερα απέναντι, μια φωτιά πίσω σας και εκατοντάδες χιλιάδες μάτια να περιμένουν το πρώτο σας λάθος.
Τότε, ίσως, καταλάβετε ότι η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από ό,τι φαίνεται μέσα από την οθόνη του κινητού.
