Θυμάμαι τον Μάριο από τα γήπεδα της Ηπείρου. Ένα παιδί που δεν έκανε ποτέ φασαρία. Δεν κυνηγούσε τα φώτα, ούτε τις δημόσιες σχέσεις. Κυνηγούσε μόνο την μπάλα και τα όνειρά του. Και σήμερα το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι φτωχότερο.
- Ο Μάριος Οικονόμου έφυγε από τη ζωή μόλις στα 33 του χρόνια, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του, τους φίλους του, τους συμπαίκτες του και όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν. Για ημέρες έδινε τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του στη ΜΕΘ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων, μετά το σοβαρό τροχαίο που είχε με τη μοτοσικλέτα του. Οι γιατροί πάλεψαν μέχρι τέλους, όμως η ισχαιμική εγκεφαλική βλάβη που υπέστη αποδείχθηκε αξεπέραστη.
Το δυστύχημα σημειώθηκε το Σάββατο 23 Μαΐου στη λεωφόρο Στρατηγού Μακρυγιάννη στα Ιωάννινα, όταν η μοτοσικλέτα του συγκρούστηκε με διερχόμενο όχημα. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας αγώνας δρόμου για να κρατηθεί στη ζωή. Ένας αγώνας που δυστυχώς δεν είχε το τέλος που όλοι ευχόμασταν.
- Και κάπως έτσι, ένα ακόμη νέο παιδί χάνεται άδικα στην άσφαλτο. Μια είδηση που δεν χωράει εύκολα στο μυαλό. Γιατί στα 33 δεν φεύγεις. Στα 33 κάνεις σχέδια, βάζεις στόχους, ονειρεύεσαι το αύριο.
Καλό ταξίδι Μάριο. Να είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει. Και κουράγιο στους ανθρώπους σου, που καλούνται να διαχειριστούν μια απώλεια που μοιάζει αδύνατο να εξηγηθεί.
