Δεν είναι απλά άλλη μια ιστορία «αυτοδημιούργητου». Είναι από αυτές που ενοχλούν. Γιατί δεν χωράνε σε καλούπια.
- Ο Δημήτρης Φιντιρίκος γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1986. Στα 17 του έφυγε από το σπίτι και μπήκε νωρίς στη μάχη. Χωρίς πλάτες, χωρίς «σπρώξιμο», χωρίς σπουδές να τον προστατεύουν. Μόνο με ένστικτο και ανάγκη να επιβιώσει. Πολεμικό Ναυτικό το 2005 και μετά… δουλειά. Σκληρή, ασταμάτητη, σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Στα 24 του χάνει τον πατέρα του. Εκεί που άλλοι διαλύονται, αυτός σκληραίνει. Και συνεχίζει.
- Και κάπου εκεί αρχίζουν και οι… γνωστοί-άγνωστοι. Οι «ανύπαρκτοι» που πετάνε λάσπη από μακριά, μέχρι να βρεθούν στα δικαστήρια. Και μετά; Μεταμέλεια, τηλέφωνα και παρακάλια για μια συγχώρεση που δεν αγοράζεται.
Την ίδια ώρα, ο ίδιος δίνει δουλειά σε χιλιάδες νέους, φέρνει χρήμα στη χώρα και –χωρίς τίτλους– λειτουργεί σαν άτυπος πρέσβης της Ελλάδας στο εξωτερικό. Με ένα δόγμα παλιάς σχολής: Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια.
Στα 40 του δεν κάνει απλά γενέθλια. Τα γιορτάζει στον Λευκό Οίκο, καλεσμένος για τέταρτη φορά του Προέδρου των ΗΠΑ.Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις τη διαφορά. Άλλοι μιλάνε. Αυτός πράττει. Έκαστος εφ’ ω ετάχθη.
Δείτε εικόνες:
