Κάποιοι είδαν απλώς έναν ηλικιωμένο άνδρα να τρώει σε μια ταβέρνα της Καισαριανής. Κάποιοι άλλοι όμως είδαν κάτι πολύ περισσότερο.
- Είδαν τον άνθρωπο που η Δικαιοσύνη καταδίκασε ως αρχηγό της 17 Νοέμβρη, μιας οργάνωσης που άφησε πίσω της αίμα, ορφανά παιδιά, χήρες και οικογένειες που δεν συνήλθαν ποτέ από τον πόνο.
Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος είναι ελεύθερος με βάση τον νόμο. Αυτό δεν αμφισβητείται. Οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης γίνονται σεβαστές. Όμως η εικόνα του να απολαμβάνει ένα γεύμα, να συζητά ανέμελα και να ζει τις μικρές χαρές της καθημερινότητας προκαλεί ένα εύλογο ερώτημα.
- Τι να σκέφτονται άραγε οι συγγενείς των θυμάτων; Οι άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ δεύτερη ευκαιρία; Οι οικογένειες εκείνων που εκτελέστηκαν εν ψυχρώ και δεν επέστρεψαν ποτέ στο σπίτι τους;
Γιατί οι νεκροί της τρομοκρατίας δεν αποφυλακίζονται. Δεν επιστρέφουν. Δεν ξανακάθονται σε ένα τραπέζι. Δεν βλέπουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν. Δεν ζουν.
Και υπάρχει ακόμη κάτι που βαραίνει περισσότερο. Η απουσία μεταμέλειας. Η κοινωνία μπορεί να δεχθεί την εφαρμογή του νόμου. Δυσκολεύεται όμως να κατανοήσει την έλλειψη μιας καθαρής συγγνώμης προς όσους πλήρωσαν με τη ζωή τους.
- Γι’ αυτό η συγκεκριμένη φωτογραφία δεν είναι απλώς μια έξοδος για φαγητό. Είναι μια εικόνα που συγκρούεται με τη μνήμη. Από τη μία ένας ελεύθερος άνθρωπος. Από την άλλη οι σιωπηλοί νεκροί που δεν θα έχουν ποτέ ξανά την πολυτέλεια ούτε ενός ακόμη γεύματος ούτε μιας ακόμη ημέρας ζωής.
