Κάποιες ιστορίες στην πολιτική δεν γράφονται στα πρακτικά. Κυκλοφορούν χαμηλόφωνα στους διαδρόμους, αλλά αφήνουν πίσω τους… ηχώ. Και αυτή είναι μία από αυτές. Πρωταγωνιστής; Ένας υφυπουργός – τότε ανερχόμενο στέλεχος – που ήταν πεπεισμένος ότι είχε έρθει η ώρα του.
- Ότι ο ανασχηματισμός θα τον έβαζε επιτέλους στο μεγάλο τραπέζι της εξουσίας. Στο σπίτι όμως… άλλο σκηνικό.
Η σύζυγος πίεζε ασφυκτικά. «Γιατί όχι εσύ; Τι σου λείπει;» έλεγε και ξανάλεγε. Και κάπου εκεί, γεννήθηκε η μεγάλη ιδέα. Tραπέζι στον ίδιο τον πρωθυπουργό. Το δείπνο έγινε. Οι κουβέντες ειπώθηκαν. Και – όπως λέγεται – η πολυπόθητη διαβεβαίωση δόθηκε. Ο ήρωάς μας γύρισε σπίτι με ύφος… υπουργού εν αναμονή.
- Η σύζυγος το πήγε ένα βήμα παραπέρα. Έστησε γιορτή πριν καν ανακοινωθεί τίποτα. Καλεσμένοι, φαγητά, προσδοκίες στα ύψη. Και μετά… σιωπή. Το όνομα δεν ακούστηκε ποτέ. Και τότε ήρθε η έκρηξη. Μπροστά σε όλους, η κατσαρόλα – άλλοι λένε μακαρόνια, άλλοι κοτόσουπα – απογειώθηκε και προσγειώθηκε στο κεφάλι του άτυχου πολιτικού.
Οι φωνές σκέπασαν τα πάντα. «Σε κορόιδεψε! Φύγε από το σπίτι!» Και έφυγε. Με σκυμμένο κεφάλι. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σήμερα, χρόνια μετά, η ιστορία επιστρέφει. Όχι ως δράμα… αλλά ως φάρσα. Μόνο που αυτή τη φορά, λένε, η «κατσαρόλα» δεν θα έρθει από το σπίτι. Θα έρθει από πιο ψηλά.
