Αν τελικά επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες για τα πρόσωπα που πλαισιώνουν το νέο πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού, τότε κάποιοι μάλλον έχουν μπερδέψει την πολιτική με casting reality και την ανασυγκρότηση της χώρας με τηλεοπτική παραγωγή χαμηλού κόστους. Γιατί όταν ξεκινάς με σημαία το «ήθος», το «νέο» και την «ανατροπή», ο πήχης μπαίνει ψηλά. Πολύ ψηλά. Και όχι στον Σπαλιάρα παρά το ένα μέτρο και 97 εκατοστά του.
- Η ίδια έχει δηλώσει πως θέλει δίπλα της ανθρώπους με κοινωνικό αποτύπωμα, κύρος και ουσιαστική παρουσία. Πρόσωπα που θα εκφράζουν κάτι διαφορετικό από το παλιό πολιτικό σύστημα. Μέχρι εδώ όλα καλά. Μόνο που η πραγματικότητα, αν ισχύουν όσα ακούγονται, αρχίζει να δημιουργεί εύλογες απορίες.
Γιατί όταν εμφανίζονται πρόσωπα που έγιναν γνωστά περισσότερο από τηλεοπτικές ατάκες και lifestyle δηλώσεις παρά από κοινωνική ή πολιτική δράση, το αφήγημα αρχίζει να μπάζει νερά. Και όταν δίπλα τους συνυπάρχουν φωνές που εδώ και χρόνια περιφέρονται ανάμεσα σε θεωρίες συνωμοσίας, επιστροφές στη δραχμή, υπεραπλουστευμένες «μαγικές λύσεις» και ακραίες τοποθετήσεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθύτερο.
- Η κοινωνία πράγματι αναζητά νέα πρόσωπα. Αναζητά καθαρό λόγο, σοβαρότητα και ανθρώπους έξω από τον στενό κομματικό σωλήνα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε αντισυστημική φωνή αποκτά αυτόματα πολιτικό βάθος. Ούτε ότι η οργή αρκεί για να χτίσεις πολιτική πρόταση.
Γιατί άλλο πράγμα η διαμαρτυρία και άλλο η διακυβέρνηση. Άλλο η δημόσια αγανάκτηση και άλλο η ευθύνη μιας οργανωμένης πολιτικής πρότασης. Και το ερώτημα είναι απλό: χτίζεται ένας σοβαρός φορέας ή απλώς μαζεύονται ετερόκλητες προσωπικότητες με μοναδικό κοινό στοιχείο την αντίδραση στο σύστημα; Γιατί πολλές φορές το «νέο» χωρίς φίλτρα καταλήγει να θυμίζει πολύ γρήγορα κάτι παλιό. Και κυρίως επικίνδυνα πρόχειρο.
