Ναι. Τα νούμερα ήταν καλά. Πολύ καλά μάλιστα για την ΕΡΤ2 που μετατράπηκε προσωρινά σε αθλητικό κανάλι για τον δεύτερο τελικό Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού. Αν όμως αφήσουμε στην άκρη τα ποσοστά τηλεθέασης και σταθούμε στο προϊόν που έφτασε στα αυτιά του τηλεθεατή, τότε η εικόνα αλλάζει δραματικά.
- Γιατί άλλο η τηλεθέαση και άλλο η περιγραφή. Και η περιγραφή του Χατζηγεωργίου θύμιζε κάτι ανάμεσα σε τοπική μετάδοση της δεκαετίας του ’90 και κασέτα που έχει κολλήσει στο ίδιο σημείο. Οι ίδιες ατάκες ξανά και ξανά. Οι ίδιες εκφράσεις. Οι ίδιες φωνές. Καμία αίσθηση ρυθμού. Καμία μπασκετική ανάλυση. Καμία επαφή με τη σύγχρονη γλώσσα του αθλήματος.
Λες και το παιχνίδι δεν παιζόταν στο 2026 αλλά σε κάποιο ντέρμπι Άρη – ΠΑΟΚ πριν από τριάντα χρόνια. Και το χειρότερο; Δεν ήταν θέμα πάθους. Ήταν θέμα αντίληψης. Το μπάσκετ έχει εξελιχθεί. Οι μεταδόσεις έχουν εξελιχθεί. Οι τηλεθεατές έχουν εξελιχθεί. Μόνο η περιγραφή έμοιαζε να έχει μείνει παρκαρισμένη σε άλλη εποχή.
- Η ΕΡΤ θέλει να ανταγωνιστεί τα ιδιωτικά κανάλια; Πολύ καλά κάνει. Τότε όμως χρειάζονται και αντίστοιχα κριτήρια αξιολόγησης. Γιατί στο τέλος της ημέρας, όσο καλό κι αν είναι το παιχνίδι, όταν ψάχνεις ωτοασπίδες μετά το πρώτο δεκάλεπτο κάτι δεν πάει καλά. Και μεταξύ μας; Καλύτερα να έδιναν ένα μικρόφωνο στον Βλάντο Γιάνκοβιτς. Τουλάχιστον θα μαθαίναμε και κάτι για το άθλημα.
