Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχτισε ολόκληρο το πολιτικό του προφίλ πάνω στην ηθική υπεροχή. Στη διαφάνεια. Στην καταγγελία του «συστήματος». Στην εικόνα του πολιτικού που δεν έχει καμία σχέση με το παλιό κράτος, τα προνόμια και τις εξαρτήσεις. Και τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με τη χειρότερη παγίδα για έναν πολιτικό αρχηγό: την ίδια του την αντίφαση.
- Διότι μπορεί η υπόθεση με τα ενοίκια του ακινήτου της οικογένειάς του προς το Δημόσιο να μην παράγει ποινικό θέμα, παράγει όμως τεράστιο πολιτικό και ηθικό ζήτημα. Γιατί όταν ένας πολιτικός καταγγέλλει καθημερινά τη διαπλοκή κράτους και ιδιωτικών συμφερόντων, δεν μπορεί την ίδια στιγμή να εισπράττει επί χρόνια εκατομμύρια ευρώ από το ίδιο το κράτος που καταγγέλλει.
Το πρόβλημα δεν είναι αν η μίσθωση ήταν νόμιμη. Προφανώς και ήταν. Το πρόβλημα είναι ότι ο Ανδρουλάκης εμφανίζεται να λειτουργεί ακριβώς μέσα στο μοντέλο που υποτίθεται πως πολεμά πολιτικά. Αντίστοιχη αποκάλυψη για στέλεχος της ΝΔ θα είχε προκαλέσει πολιτικό σεισμό στο ΠΑΣΟΚ.
- Θα μιλούσαν για κρατικοδίαιτες λογικές, για ηθική ασυμβατότητα, για πολιτικά προνόμια. Τώρα όμως ο καθρέφτης γύρισε προς τη δική τους πλευρά. Και οι απαντήσεις που δίνει μέχρι στιγμής η Χαριλάου Τρικούπη μοιάζουν αμήχανες και αδύναμες.
Γιατί τελικά η κοινωνία συγχωρεί πολλά. Δεν συγχωρεί όμως εύκολα την υποκρισία. Και ειδικά όταν αυτή προέρχεται από πολιτικούς που εμφανίζονται ως οι αυστηροί τιμητές των πάντων.
