Η σύγκριση ανάμεσα στον Όμηρο και τον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη φέρνει στο προσκήνιο ένα από τα πιο διαχρονικά ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης: έχει μεγαλύτερη αξία η επίτευξη του στόχου ή η εμπειρία της διαδρομής;
Στα ομηρικά έπη, και ιδιαίτερα στην Οδύσσεια, ο αγώνας του Οδυσσέα αποκτά νόημα μέσα από την επιστροφή στην πατρίδα και την τελική δικαίωση. Οι δοκιμασίες, οι κίνδυνοι και οι θυσίες αποτελούν αναγκαία βήματα προς την κατάκτηση του στόχου, αναδεικνύοντας την αξία της επιμονής, της αντοχής και της νίκης.
Αντίθετα, στην περίφημη Ιθάκη, το ταξίδι μετατρέπεται στον πραγματικό προορισμό. Ο Καβάφης υποστηρίζει ότι οι εμπειρίες, οι γνώσεις, οι συγκινήσεις και η προσωπική ωρίμανση που αποκτά κανείς στη διαδρομή είναι πιο σημαντικές από την ίδια την άφιξη. Η Ιθάκη δεν είναι μόνο ένας τόπος, αλλά ένα σύμβολο ζωής και αυτογνωσίας.
Παρότι οι δύο δημιουργοί προσεγγίζουν διαφορετικά το ίδιο θέμα, οι ιδέες τους δεν είναι απαραίτητα αντίθετες. Ο Όμηρος αναδεικνύει τη δύναμη του στόχου, ενώ ο Καβάφης τη σημασία της πορείας. Ίσως τελικά η αλήθεια να βρίσκεται στη σύνθεση των δύο προσεγγίσεων: να έχουμε μια Ιθάκη για να μας καθοδηγεί, αλλά και να απολαμβάνουμε κάθε βήμα του ταξιδιού που μας οδηγεί προς αυτήν.
