Κάποτε το Nammos ήταν συνώνυμο της απόλυτης πολυτέλειας. Ένα beach bar στην Ψαρρού που εξελίχθηκε σε παγκόσμιο brand. Εκεί όπου έδιναν ραντεβού οι μεγαλύτεροι σταρ του πλανήτη, επιχειρηματίες δισεκατομμυρίων, βασιλικές οικογένειες και άνθρωποι που μπορούσαν να πληρώσουν χιλιάδες ευρώ για ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα.
- Σήμερα όμως το όνομα αυτό μοιάζει να χάνει την αίγλη του. Μετά το φιάσκο στις Κάννες, όπου το άλλοτε χλιδάτο στέκι μετατράπηκε σε… μπυραρία για προβολές του Μουντιάλ, ήρθε η επόμενη «έμπνευση».
Ανάρτηση που ενημερώνει ότι το Nammos ετοιμάζει παρουσία στην Αλβανία.
- Αλήθεια τώρα;
Την ώρα που στη Μύκονο γευματίζει η Νικόλ Κίντμαν με τον Edward Enninful και το Nammos εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς του διεθνούς jet set, κάποιοι θεωρούν ότι το ίδιο brand θα αποκτήσει την ίδια λάμψη σε μια χώρα που δεν διαθέτει ούτε το τουριστικό αποτύπωμα ούτε το διεθνές κοινό που δημιούργησε τον μύθο της Ψαρρούς.
- Ποιοι ακριβώς θα αποτελούν το κοινό αυτού του εγχειρήματος; Οι εκατομμυριούχοι που πετούν με ιδιωτικά τζετ ή οι τουρίστες χαμηλού κόστους; Θα χρειαστούν, άραγε, και… προγράμματα κοινωνικού τουρισμού για να γεμίζουν οι ξαπλώστρες;
Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως δεν είναι η γεωγραφία. Είναι η διαχείριση ενός ονόματος που χτίστηκε επί δεκαετίες με αποκλειστικότητα, πολυτέλεια και διεθνές κύρος. Όταν ένα premium brand αρχίζει να τοποθετείται παντού, χωρίς την ίδια εμπειρία και το ίδιο κοινό, κινδυνεύει να χάσει αυτό ακριβώς που το έκανε ξεχωριστό.
- Και όσο κάποιοι μιλούν για τη νέα «τουριστική υπερδύναμη» της περιοχής, η πραγματικότητα παραμένει πολύ πιο σύνθετη. Το brand Nammos δεν έγινε παγκόσμιο επειδή άνοιγε συνεχώς νέες ταμπέλες. Έγινε παγκόσμιο γιατί αντιπροσώπευε κάτι μοναδικό.
Το ερώτημα είναι πλέον ένα: όσοι διαχειρίζονται σήμερα το όνομα επενδύουν πραγματικά στην αξία του ή το εξαντλούν, μετατρέποντας έναν θρύλο της Μυκόνου σε ένα ακόμη franchise χωρίς ταυτότητα;
