Υπάρχουν ιστορίες που γράφονται σχεδόν… στο πόδι, αλλά τελικά μένουν για πάντα. Και το όνομα Μαρινέλλα είναι ακριβώς μία από αυτές. Ήταν 1956. Μια χρονιά που έμελλε να αλλάξει τα πάντα. Μέχρι τότε, ήταν απλώς η Κική Παπαδοπούλου – ένα κορίτσι με φωνή, όνειρα και πολύ δρόμο μπροστά του. Όμως το λαϊκό πάλκο δεν συγχωρεί… ούτε τα «βαριά» ονόματα, ούτε τις δεύτερες σκέψεις. Κάπου εκεί μπαίνει στην ιστορία ο Τόλης Χάρμας. Συνεργάζονταν στο θρυλικό «Πανόραμα» και εκείνος ήταν που είδε κάτι παραπάνω.
- Όχι μόνο στη φωνή της, αλλά και στο πώς έπρεπε να «στηθεί» ως παρουσία. Και τότε ήρθε η ατάκα που έγραψε ιστορία: «Κορίτσι μου, είναι δυνατό να σε βγάλουμε στο πάλκο ως Κική Παπαδοπούλου; Για τραγουδίστρια σε πήραμε, όχι για δακτυλογράφο». Ωμή, αφοπλιστική, αλλά και απόλυτα… showbiz. Η έμπνευση; Από ένα τραγούδι του ίδιου.
Ένα όνομα πιο «στρωτό», πιο μουσικό, πιο… αστέρι: Μαρινέλλα. Και κάπως έτσι γεννήθηκε μια από τις πιο εμβληματικές φιγούρες του ελληνικού τραγουδιού. Λίγο αργότερα, μέσω του Στέλιος Ζαφειρίου, θα γνωρίσει τον άνθρωπο που θα σημαδέψει καθοριστικά την πορεία της: τον Στέλιος Καζαντζίδης. Αλλά αυτή… είναι άλλη μεγάλη ιστορία. Γιατί τελικά, στο λαϊκό τραγούδι –όπως και στη ζωή– καμιά φορά ένα όνομα δεν είναι απλώς μια λέξη. Είναι η αρχή ενός μύθου.
