Η μάχη για τη δεύτερη θέση δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Είναι σύγκρουση στρατηγικών, εγωισμών και –κυρίως– επιβίωσης στον χώρο της κεντροαριστεράς. Ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Αλέξης Τσίπρας δεν διεκδικούν απλώς ποσοστά. Διεκδικούν ρόλο.
- Ο Ανδρουλάκης πατάει πάνω στο «ήπιο προφίλ». Μιλά για θεσμούς, για σοβαρότητα, για μια πιο ευρωπαϊκή εκδοχή αντιπολίτευσης. Προσπαθεί να πείσει ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να επιστρέψει ως βασικός πόλος. Όμως η μεγάλη του πρόκληση είναι μία: να πείσει ότι δεν είναι απλώς… μια πιο κομψή εκδοχή διαμαρτυρίας.
Από την άλλη, ο Τσίπρας παίζει το γνώριμο χαρτί. Επιθετική γραμμή, κοινωνική ρητορική και στόχευση στα πιο πιεσμένα στρώματα. Ξέρει το παιχνίδι, το έχει παίξει και το έχει κερδίσει στο παρελθόν. Το ερώτημα είναι αν το κοινό θέλει… replay. Κοινός παρονομαστής; Η αντι-κυβερνητική στάση. Διαφορετικό περιτύλιγμα, ίδια στόχευση. Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Γιατί οι πολίτες δεν αρκούνται πια σε συνθήματα. Θέλουν νούμερα, σχέδιο και καθαρές κουβέντες.
Στο τέλος της ημέρας, αυτή η μάχη δεν θα κριθεί στις δηλώσεις. Θα κριθεί στην αξιοπιστία. Και εκεί, κανείς δεν έχει εξασφαλισμένο προβάδισμα.
