Η τηλεόραση ετοιμάζεται να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού στις μετρήσεις τηλεθέασης, όμως στο παρασκήνιο πολλοί αναρωτιούνται αν μιλάμε για πραγματική προσαρμογή στη νέα εποχή ή για μια προσπάθεια να παρουσιαστεί μια πιο… βολική εικόνα της αγοράς. Γιατί όταν αλλάζουν οι κανόνες μέτρησης, συνήθως αλλάζουν και οι νικητές.
- Οι διαβουλεύσεις των καναλιών με τη Nielsen έχουν μπει σε κρίσιμη φάση. Στο τραπέζι βρίσκεται η αύξηση του δείγματος, η διεύρυνση του λεγόμενου δυναμικού κοινού από τα 54 στα 59 έτη αλλά και η μέτρηση τηλεθέασης σε κινητά, tablets, υπολογιστές και smart TVs. Θεωρητικά όλα ακούγονται λογικά. Στην πράξη όμως ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση.
Γιατί ξαφνικά τα 55-59 έγιναν τόσο «δυναμικά»; Μήπως επειδή οι νεότερες ηλικίες απομακρύνονται όλο και περισσότερο από την παραδοσιακή τηλεόραση; Και μήπως η αγορά ψάχνει νέο κοινό για να κρατήσει ψηλά τα νούμερα απέναντι στους διαφημιζόμενους; Μήπως τα κοινά αυτά είναι που ξοδεύουν στην χώρα και έχουν ακόμη χρήματα; Λέω εγώ τώρα. Κάλιο αργά παρά ποτέ.
- Το μεγαλύτερο ερώτημα αφορά τις ίδιες τις μετρήσεις. Εδώ και χρόνια άνθρωποι της τηλεόρασης αμφισβητούν ανοιχτά αν λίγα χιλιάδες νοικοκυριά μπορούν να αποτυπώσουν τι βλέπουν εκατομμύρια πολίτες. Και τώρα που η θέαση έχει διασκορπιστεί σε δεκάδες συσκευές και πλατφόρμες, το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο δύσκολο.
Άλλος βλέπει live, άλλος on demand, άλλος YouTube, άλλος εφαρμογές και άλλος αποσπάσματα στα social media. Ποιος τελικά μετριέται και πώς;
Η αλήθεια είναι μία: τα κανάλια δεν ψάχνουν απλώς τεχνολογικό εκσυγχρονισμό. Ψάχνουν έναν νέο τρόπο να αποδείξουν ότι παραμένουν ισχυρά. Γιατί στην τηλεόραση τα νούμερα δεν είναι απλώς στατιστική. Είναι χρήμα, επιρροή και διαφήμιση. Και γι’ αυτό οι μετρήσεις θα συνεχίσουν να σηκώνουν πολλή συζήτηση.
