Είδα πολύ τηλεόραση χθες. Και εστίασα στο θέμα της κάλυψης του θανάτου της Μαρινέλλας. Τρία είναι τα σημεία που σταθώ: Έγινε με απόλυτο σεβασμό στο πρόσωπο της αείμνηστης καλλιτέχνιδας ωστόσο δεν υπήρχε κανένα πρωτόλειο και πρωτογενές ρεπορτάζ για πράγματα που ενδεχομένως δεν μπορούσαν να ειπωθούν το προηγούμενο χρονικό διάστημα.
- Βέβαια καθώς το τέλος ήταν προδιαγεγραμμένο και στην ουσία το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου σοφά αρχισυντάκτες και παρουσιαστές δεν πήγαν με τεράστια αφιερώματα αλλά τόσο – όσο. Και επίσης διαπίστωσα ότι οι περισσότεροι επώνυμοι επέλεξαν για να μιλήσουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γεγονός που δείχνει την απαξίωση ακόμη και παραδοσιακών σταρ που στήριξαν την καριέρα τους στην τηλεόραση προς αυτή.
Το πρώτο κρας τεστ θα το έχουμε σε λίγη ώρα στα νούμερα τηλεθέασης, το δεύτερο έρχεται την ημέρα της κάλυψης της κηδείας. Πάντως αυτή η τάση επικρατεί απ’ ότι μαθαίνω στο παρασκήνιο και για τις επόμενες μέρες: Η λογική του τόσο – όσο.
