Δεν είναι εύκολο να ξεγυμνώνεσαι δημόσια. Και η Αλεξάνδρα Ούστα το έκανε… χωρίς φίλτρα. Στο vidcast «50 Λεπτά» της Μαντούς Γαστεράτου άνοιξε την καρδιά της και περιέγραψε ένα ντόμινο απωλειών που θα λύγιζε τους περισσότερους.
- Γιαγιά, σύντροφος, πατέρας… ένας ένας έφυγαν, αφήνοντας την να παλεύει με σκιές και μνήμες. Και κάπου εκεί, όπως παραδέχεται, χάθηκε κι η ίδια.
«Έγινα ξινή, δηκτική, αγενής… δεν με αναγνώριζα», λέει. Και αυτή είναι ίσως η πιο ωμή αλήθεια: το πένθος δεν είναι πάντα δάκρυ και σιωπή. Είναι θυμός, ζήλια, σκοτάδι. Είναι ο εαυτός σου που αλλοιώνεται χωρίς να το καταλάβεις.
Η Ούστα δεν το ωραιοποιεί. Δεν το “πουλάει” όμορφα. Το λέει όπως είναι. Και αυτό πονάει περισσότερο. Γιατί πίσω από τα φώτα και τις εικόνες, υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλούν βάρη που δεν φαίνονται ποτέ.
