Δεν είναι ένα απλό περιστατικό. Είναι μια ιστορία που δείχνει πόσο εύκολα τα πράγματα ξεφεύγουν. Στην Αίγινα, μια 16χρονη φέρεται να έβγαλε σουγιά σε στάση λεωφορείου, μπροστά σε συμμαθητές της. Και ξαφνικά όλοι μιλούν για «ακραία αντίδραση». Μόνο που πριν από αυτή την εικόνα… υπάρχει μια άλλη. Το bullying.
- Συστηματικό, όπως καταγγέλλεται. Ένα παιδί που –σύμφωνα με το περιβάλλον του– μεγάλωσε μέσα σε ένταση, καυγάδες και βία. Ένα παιδί φοβισμένο. Η μητέρα γνώριζε. Δεν είχε πλήρη εικόνα, αλλά ήξερε. Η οικογένεια περιγράφεται ως διαλυμένη. Και κάπου εκεί αρχίζει το μεγάλο ερώτημα: ποιος πρόλαβε να παρέμβει;
Συγγενείς μιλούν για άμυνα. Ότι «δεν υπήρχε άλλος τρόπος». Επικίνδυνη λογική. Γιατί όταν ένα παιδί φτάνει να θεωρεί το όπλο λύση, τότε κάτι έχει ήδη σπάσει. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η πράξη. Είναι όσα προηγήθηκαν και όσα δεν έγιναν. Σχολείο, οικογένεια, κοινωνία. Όλοι είχαν ρόλο. Και τώρα; Η υπόθεση παίρνει τον δρόμο της Δικαιοσύνης. Αλλά το ερώτημα μένει: πόσα ακόμη παιδιά πρέπει να φτάσουν στα άκρα για να καταλάβουμε ότι το bullying δεν είναι «πλάκα»;
