Σπάνια τον πετυχαίνεις έτσι. Μακριά από ράσα, καμπάνες και το αυστηρό βλέμμα του παπα-Γρηγόρη από τις “Άγριες Μέλισσες”, ο Κωστής Σαββιδάκης κυκλοφορεί χαλαρός, σχεδόν αγνώριστος για όσους τον είχαν ταυτίσει με τον ρόλο του ιερέα. Χθες το βράδυ, σε έναν κινηματογράφο επί της Ακαδημίας, ο φακός τον «τσάκωσε» σε μια από αυτές τις σπάνιες, αυθεντικές στιγμές.
- Τζιν, φούτερ, άνετο περπάτημα και μια διάθεση που φώναζε «εκτός ρόλου». Καμία σχέση με το δραματικό, βαρύ σύμπαν του χωριού που τον έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό. Και κάπου εκεί είναι που καταλαβαίνεις τη δύναμη της τηλεόρασης: σου «κολλάει» έναν χαρακτήρα τόσο έντονα, που δυσκολεύεσαι να δεις τον άνθρωπο πίσω από αυτόν.
Ο Σαββιδάκης όμως δεν έχει καμία τέτοια ανάγκη. Δεν προσπαθεί να αποτινάξει τον παπα-Γρηγόρη – απλώς συνεχίζει, ήσυχα και σταθερά, τη δική του διαδρομή. Η εικόνα του, απλή και ανεπιτήδευτη, είχε κάτι το απελευθερωτικό. Σαν να λέει χωρίς λόγια: «Είμαι πολλά περισσότερα από έναν ρόλο». Και ίσως αυτό είναι τελικά το πιο “κουλ” στοιχείο του.
