Κάποτε στα Εξάρχεια πήγαινες για έναν καφέ, για μια κουβέντα, για να συναντήσεις ανθρώπους που γνώριζες με το μικρό τους όνομα. Δεν χρειαζόσουν κράτηση, ούτε εφαρμογή, ούτε να ψάξεις αν υπάρχει τραπέζι για τουρίστες. Αρκούσε να περάσεις από την Καλλιδρομίου και να καθίσεις στη «Μουριά».
- Τώρα, όμως, ακόμη ένα κομμάτι αυτής της Αθήνας ετοιμάζεται να περάσει στην ιστορία. Το ιστορικό καφενείο, που για δεκαετίες αποτελούσε σημείο αναφοράς για την περιοχή, κατεβάζει ρολά από τη Δευτέρα. Και μαζί του δεν κλείνει απλώς μια επιχείρηση.
Κλείνει ένας μικρός κόσμος, μια καθημερινή συνήθεια, ένα στέκι που κουβαλούσε μνήμες, πρόσωπα και αμέτρητες συζητήσεις. Η «Μουριά» ήταν από εκείνα τα μαγαζιά που δεν χρειάζονταν εντυπωσιακές βιτρίνες και φτιασιδωμένη αισθητική για να έχουν ταυτότητα.
- Η αξία της βρισκόταν στους ανθρώπους της και στη θέση της μέσα στη ζωή της γειτονιάς. Και κάπως έτσι, τα Εξάρχεια αλλάζουν. Ο τουρισμός, η εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων και η πίεση στην αγορά ακινήτων μεταμορφώνουν δρόμους και γειτονιές.
Τα παλιά στέκια δυσκολεύονται να επιβιώσουν, οι μόνιμοι κάτοικοι βλέπουν το γνώριμο περιβάλλον τους να απομακρύνεται και οι χώροι συνάντησης λιγοστεύουν.
- Το ερώτημα είναι απλό
Όταν φύγουν και τα τελευταία παραδοσιακά στέκια, τι ακριβώς θα έχει απομείνει από την ψυχή των Εξαρχείων; Γιατί μια γειτονιά δεν είναι τα ακίνητά της.
Είναι οι άνθρωποί της. Και η «Μουριά» ήταν ένα από τα τελευταία σημεία όπου αυτό δεν χρειαζόταν εξήγηση.
