Εδώ και ημέρες, ο Κωνσταντίνος Αργυρός βρίσκεται στο στόχαστρο τηλεοπτικών σχολιαστών, με αφορμή τη στάση που φέρεται να κράτησε απέναντι στην Αμερικανίδα πρέσβειρα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Και κάπου εδώ αρχίζει η ενδιαφέρουσα πλευρά της υπόθεσης: η επιλεκτική αυστηρότητα απέναντι σε έναν ιδιώτη, την ώρα που για τη συμπεριφορά κυβερνητικών στελεχών τα μικρόφωνα μοιάζουν να χαμηλώνουν.
- Ο Αργυρός είναι τραγουδιστής, όχι κρατικός αξιωματούχος. Κρίνεται για τη στάση του, όπως κάθε δημόσιο πρόσωπο. Δεν έχει, όμως, θεσμική υποχρέωση να υποδέχεται, να συνοδεύει ή να φωτογραφίζεται με οποιονδήποτε. Άλλο η κοινωνική ευγένεια και άλλο η πολιτική υποχρέωση.
Αντίθετα, όταν υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη υποδέχονταν την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ με ιδιαίτερα θερμές εκδηλώσεις, το ερώτημα ήταν διαφορετικό: ποια είναι τα όρια ανάμεσα στην εθιμοτυπία και στην υπερβολή; Και πόσο θεσμική είναι μια υποδοχή που μετατρέπεται σε προσωπικό φωτογραφικό ενσταντανέ;
- Ο Βασίλης Κικίλιας, τον Δεκέμβριο του 2025, υποδέχθηκε την πρέσβειρα στο ισόγειο του υπουργείου Ναυτιλίας, ενώ η Σοφία Ζαχαράκη την υποδέχθηκε έξω, στον δρόμο. Οι εικόνες αυτές δικαιολογούσαν συζήτηση για το ύφος και τη σημειολογία των υποδοχών, όχι απαραίτητα καταγγελίες περί παραβίασης πρωτοκόλλου.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Αργυρός έπρεπε να κάνει μια κίνηση ευγένειας. Είναι αν η δημοσιογραφική κριτική εφαρμόζεται με τα ίδια μέτρα και σταθμά. Γιατί, όταν ο στόχος είναι ένας τραγουδιστής, περισσεύουν οι αναλύσεις. Όταν απέναντι βρίσκεται η εξουσία, μήπως ξαφνικά όλοι γίνονται πιο διακριτικοί; Αυτό είναι το ερώτημα που αξίζει πραγματικά να απαντηθεί.
