Εντάξει, η σάτιρα είναι σάτιρα. Το χιούμορ είναι χιούμορ. Και ο καθένας έχει δικαίωμα να γελάσει με ό,τι θέλει. Υπάρχει όμως και κάτι που λέγεται μέτρο. Και χθες, ο Λάκης Λαζόπουλος το ξεπέρασε.
- Γιατί όταν στην τηλεόραση εμφανίζονται μέχρι και… δονητές στον αέρα, κάποιοι μπορεί να γελούν, κάποιοι άλλοι όμως απλώς αλλάζουν κανάλι. Δεν είναι θέμα συντηρητισμού. Είναι θέμα αισθητικής και τηλεοπτικής επιλογής.
Και μετά ήρθε το ακόμη πιο βαρύ κομμάτι.
- Η αναφορά στον Γιώργο Μαζωνάκη και η προσπάθεια να γίνει «σάτιρα» πάνω σε μια υπόθεση που έχει προκαλέσει τεράστια συζήτηση, ερωτήματα και πόνο. Εκεί, κατά τη γνώμη μου, η σάτιρα ακουμπάει επικίνδυνα τα όρια της ασέβειας.
Και ειδικά όταν επιχειρείται ένας παραλληλισμός με τα Τέμπη. Άλλο η πολιτική σάτιρα, άλλο η επικαιρότητα και άλλο να βάζεις διαφορετικές τραγωδίες και υποθέσεις στο ίδιο ζύγι για να βγει ένα τηλεοπτικό αστείο.
- Και τα νούμερα;
Ξεπέρασαν σε μέσο όρο το 20%, γεγονός που δείχνει ότι το κοινό ήταν εκεί. Όμως η εικόνα της τελευταίας ώρας είχε πτωτική τάση. Ίσως σε αυτό να έπαιξε ρόλο η αναιμική πρεμιέρα της “γυναίκας” στον Alpha… ή επειδή το κοινό ξενέρωσε.
Άρα, ναι. Επιτυχία σε τηλεθέαση. Αλλά τηλεθέαση δεν σημαίνει αυτομάτως και ποιότητα. Και αυτό, καλώς ή κακώς, πρέπει κάποια στιγμή να το θυμόμαστε.
