Το τραγικό συμβάν χθες στην Πλάκα θύμισε σε πολλούς την ιστορία της Ρικομέξ. Ήταν 7 Σεπτεμβρίου 1999, μια συνηθισμένη Τρίτη, όταν ο χρόνος πάγωσε για πάντα στο Μενίδι.
- Μέσα σε μόλις δεκαπέντε δευτερόλεπτα, ο φονικός σεισμός της Πάρνηθας μετέτρεψε το εξαώροφο κτίριο της Ρικομέξ σε έναν άμορφο όγκο από τσιμέντο και σκόνη. Εκείνη την καταραμένη στιγμή, 39 ψυχές —εργαζόμενοι που μόλις είχαν επιστρέψει από το μεσημεριανό τους διάλειμμα και ανύποπτοι επισκέπτες— παγιδεύτηκαν στα σπλάχνα του.
Ανάμεσά τους, δύο αγέννητα μωρά που δεν πρόλαβαν ποτέ να δουν το φως του ήλιου. Οι ώρες που ακολούθησαν βάφτηκαν με τον πόνο και την αγωνία των συγγενών, που έσκαβαν με τα νύχια στα χαλάσματα.
- Όμως, η τραγωδία της Ρικομέξ δεν ήταν απλώς ένα χτύπημα της φύσης· ήταν ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα όπως αποδείχθηκε αργότερα: Το κτίριο ήταν στην ουσία ένα «χάρτινο εργοστάσιο», χτισμένο με εγκληματικές εκπτώσεις στα υλικά, αυθαίρετες προσθήκες.
Το πιο βαθύ τραύμα άνοιξε αργότερα στη μεγάλη δίκη: Οι συγγενείς ζητούσαν δικαίωση. Οι νομικές παραγραφές, οι αμφιβολίες και οι αθωωτικές αποφάσεις άφησαν τους υπεύθυνους ελεύθερους, δίχως να εκτιθεί ούτε μια ημέρα πραγματικής φυλάκισης για τους 39 νεκρούς.
Η ιστορία της Ρικομέξ παραμένει μια ανοιχτή πληγή στη συλλογική μνήμη της Ελλάδας που δυστυχώς ξύπνησε χθες…
