Υπάρχουν αναρτήσεις που περνούν από το Instagram και χάνονται μέσα στον καταιγισμό των stories. Και υπάρχουν κι εκείνες που σταματούν τον χρόνο για λίγα λεπτά.
- Η τελευταία εξομολόγηση της Κωνσταντίνας Μπεκιάρη ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Η ίδια, χωρίς υπερβολές και χωρίς να κρυφτεί πίσω από ωραίες φωτογραφίες και χαμόγελα, μίλησε για μια περίοδο της ζωής της που δεν ήταν καθόλου εύκολη.
- Περιέγραψε χρόνια στα οποία αισθανόταν ότι η ζωή της είχε παγώσει, ότι περπατούσε μέσα σε ένα ατελείωτο σκοτάδι και υπήρχαν στιγμές που πίστευε πως δεν θα καταφέρει να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Και κάπου εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον της ιστορίας. Γιατί η Μπεκιάρη δεν έμεινε στο σκοτάδι. Μίλησε για τη στιγμή που άρχισε να επιστρέφει στη ζωή.
- Όχι με ένα θεαματικό «θαύμα», αλλά μέσα από ανθρώπους που της άπλωσαν το χέρι, μια νέα αρχή, τη δουλειά της, τους φίλους της και εκείνες τις μικρές καθημερινές στιγμές που, όπως λέει, ξανακολλούν σιγά σιγά τα κομμάτια.
Και η φράση της που ίσως τα λέει όλα είναι μία: «Σήμερα ξύπνησα όμως με ελπίδα».
- Η Κωνσταντίνα φαίνεται πως βρίσκεται πλέον σε μια διαφορετική φάση. Μάλιστα, τον περασμένο Μάιο είχε γράψει για έναν κύκλο που έκλεισε αθόρυβα μέσα της και για μια νέα σελίδα που ανοίγει στη ζωή της.
Γιατί τελικά, όσο κι αν ακούγεται κλισέ, η ζωή έχει αυτό το παράξενο ταλέντο: να επιστρέφει όταν νομίζεις ότι τελείωσε.
