Ο θάνατος του Λάκη Χαλκιά δεν είναι απλώς η απώλεια ενός ακόμη σπουδαίου τραγουδιστή. Είναι το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Μιας γενιάς καλλιτεχνών που δεν τραγουδούσαν μόνο. Κουβαλούσαν μέσα στη φωνή τους την ιστορία, την παράδοση, τον πόνο και τη λεβεντιά αυτού του τόπου.
Ο Μιχάλης Χαλκιόπουλος, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια παρακαταθήκη. Γεννημένος στα Ιωάννινα, μέσα σε μια οικογένεια όπου η μουσική ήταν τρόπος ζωής, ανέβηκε στο πάλκο από παιδί και δεν σταμάτησε ποτέ να υπηρετεί το ελληνικό τραγούδι με σεβασμό και αξιοπρέπεια.
Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους. Από τη Σωτηρία Μπέλλου, τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Νίκο Ξυλούρη μέχρι τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Γιώργο Ζαμπέτα και τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Δεν κυνήγησε ποτέ την εύκολη δημοσιότητα. Προτίμησε να αφήσει τα τραγούδια να μιλούν για εκείνον.
Κορυφαία στιγμή της διαδρομής του ήταν η παρουσίαση του έργου «2.500 Χρόνια Ελληνική Μουσική, από τον Όμηρο μέχρι σήμερα» στο Ηρώδειο, μια παράσταση που αποτύπωσε το προσωπικό του όραμα για τη συνέχεια της ελληνικής μουσικής παράδοσης.
Ο Λάκης Χαλκιάς δεν έκρυψε ποτέ ούτε τις ιδέες ούτε τις αξίες του, συμμετέχοντας ενεργά και στον δημόσιο διάλογο, ακόμη και ως υποψήφιος βουλευτής με το ΚΚΕ το 2007.
Σήμερα, όμως, όλα αυτά περνούν σε δεύτερη μοίρα. Γιατί η Ελλάδα αποχαιρετά μια αυθεντική λαϊκή φωνή. Έναν άνθρωπο που δεν τραγούδησε απλώς την ελληνική ψυχή, αλλά έγινε κομμάτι της. Κι αυτές οι φωνές δεν σβήνουν ποτέ. Απλώς συνεχίζουν να ακούγονται μέσα από τα τραγούδια που αφήνουν πίσω τους.
