Τρεις άνθρωποι της διπλανής πόρτας, τρεις βιοπαλαιστές που φόρεσαν τη στολή γνωρίζοντας το ρίσκο, δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους. Δύο στην πύρινη κόλαση της Κρήτης κι ένας στην Πελοπόννησο άφησαν την τελευταία τους πνοή στο καθήκον, υπερασπιζόμενοι ζωές, περιουσίες και το φυσικό περιβάλλον.
- Κάθε φορά που η χώρα θρηνεί, το σκηνικό είναι το ίδιο: η κοινωνία υποκλίνεται, ενώ η πολιτική ηγεσία επιδίδεται σε ένα μπαράζ ανακοινώσεων με «παρηγορητικά» λόγια για τους «ήρωες που δεν θα ξεχαστούν». Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς. Αυτοί οι άνθρωποι είναι δικά μας παιδιά, αδέρφια και πατεράδες. Δεν είναι οι «τεμπέληδες που δουλεύουν 3 μήνες», όπως ορισμένοι ανεγκέφαλοι αρέσκονται να λένε μέσα από τα κλιματιζόμενα γραφεία τους, επιβεβαιώνοντας απλώς τη δική τους μικρότητα.
Το αμείλικτο ερώτημα παραμένει: Τι αλλάζει μετά;
- Η κλιματική κρίση είναι εδώ, οι αντιπυρικές περίοδοι γίνονται πιο σκληρές και η Ελλάδα θα συνεχίσει να δοκιμάζεται. Τι κάνει η Πολιτεία; Αρκείται σε αριθμούς και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Ναι, η συνολική δύναμη φτάνει τους 18.800 πυροσβέστες, αλλά οι αριθμοί στα χαρτιά δεν σβήνουν φωτιές.
Οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής φωνάζουν για τα αυτονόητα: 12μηνη απασχόληση, σταθερή εργασία για τους εποχικούς, κατάργηση των ηλικιακών ορίων που πετούν έξω την εμπειρία, σύγχρονο εξοπλισμό, ανανέωση του στόλου και αξιοπρεπείς μισθούς. Κανένα από αυτά τα αιτήματα δεν είναι πολυτέλεια· είναι η προϋπόθεση για να γυρίζουν ζωντανοί στις οικογένειές τους.
- Η μεγαλύτερη τιμή για τους τρεις αδικοχαμένους πυροσβέστες δεν είναι οι επικήδειοι και τα post στα social media.
Ειλικρινά, η χώρα δεν χρειάζεται άλλους νεκρούς ήρωες. Χρειάζεται ζωντανούς πολίτες και μια Πολιτεία που θα επενδύσει ουσιαστικά στην πρόληψη και την ασφάλειά τους, πριν είναι πάλι πολύ αργά.
