Αύριο ενώπιον του αρμόδιου Πρωτοδικείου Αθηνών συζητείται μία υπόθεση που, αν και ξεκινά από μια διαφωνία για το ύψος του ανταλλάγματος χρήσης αιγιαλού στον Ορνό της Μυκόνου, ενδέχεται να εξελιχθεί σε υπόθεση με ευρύτερες κοινωνικές και οικονομικές προεκτάσεις. Κι αυτό διότι με τις αποφάσεις της η ETAΔ δημιουργεί συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού. Ζητάει απο επιχειρήσεις να καταβάλουν πολύ μεγαλύτερο “κόμιστρο” με αποτέλεσμα να οηγούν τους επιχειρηματίες σε απολύσεις. Ειδικά σε παραλίες “λαϊκές” όπως αυτή του Ορνού που κατακλύζεται κυρίως απο εργαζόμενους που έχουν κατέβει στο νησί για σεζόν.
Πάμε να τα δούμε αναλυτικά:
Η εταιρεία που εκμεταλλεύεται τα ξενοδοχεία Mykonos Ammos και Mykonos Blanc κατέθεσε αίτηση ασφαλιστικών μέτρων κατά της ΕΤΑΔ, υποστηρίζοντας ότι ο καθορισμός του ανταλλάγματος παραχώρησης χρήσης αιγιαλού στα 132 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο είναι αυθαίρετος, δυσανάλογος και αδικαιολόγητος σε σχέση με όσα ισχύουν στις υπόλοιπες οργανωμένες παραλίες της Μυκόνου.
- Σύμφωνα με τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στην αίτηση, η εικόνα προκαλεί εύλογα ερωτήματα. Ενώ για το 2026 στις περισσότερες παραλίες της Μυκόνου τα αντίστοιχα ανταλλάγματα εμφανίζονται σημαντικά μειωμένα σε σχέση με το 2025, στον Ορνό η ΕΤΑΔ ζητά το υψηλότερο τίμημα του νησιού, φτάνοντας τα 132 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο.
Η ίδια η εταιρεία επικαλείται συγκριτικά στοιχεία από αποφάσεις της Κτηματικής Υπηρεσίας, σύμφωνα με τα οποία στην Ψαρρού, την Παράγκα και τον Πλατύ Γιαλό το αντίστοιχο αντάλλαγμα για το 2026 διαμορφώνεται στα 70,20 ευρώ, στην Ελιά στα 31,32 ευρώ, ενώ στο Καλό Λιβάδι στα 28,08 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο. Με βάση αυτά τα δεδομένα υποστηρίζει ότι η διαφορετική μεταχείριση του Ορνού δεν στηρίζεται σε αντικειμενικά και διαφανή κριτήρια.
- Μάλιστα, στην αίτηση ζητείται από το δικαστήριο να επιτρέψει προσωρινά την καταβολή ανταλλάγματος 26 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, ποσό που –κατά τους ισχυρισμούς της– προκύπτει από τον μαθηματικό τύπο που προβλέπει ο νόμος, ή επικουρικά 68 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, βάσει ανεξάρτητης έκθεσης εκτίμησης, μέχρι να εκδικαστεί η κύρια αγωγή.
Ωστόσο, η ουσία της υπόθεσης ξεπερνά μια επιχειρηματική αντιπαράθεση.
- Όσο αυξάνεται το κόστος που καλούνται να καταβάλουν οι επιχειρήσεις για τη χρήση του αιγιαλού, τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα αυτό να μετακυλίεται στον τελικό καταναλωτή. Δηλαδή στον λουόμενο, στην ελληνική οικογένεια και στον επισκέπτη που επιθυμεί να απολαύσει μία οργανωμένη παραλία χωρίς να χρειάζεται να δαπανήσει υπέρογκα ποσά.
Η ίδια η εταιρεία υποστηρίζει ότι η παραλία του Ορνού διαχρονικά απευθύνεται κυρίως σε οικογένειες και εργαζόμενους, προσφέροντας οικονομικότερες υπηρεσίες σε σχέση με γειτονικές υπερπολυτελείς παραλίες όπως η Ψαρρού και η Παράγκα. Εάν οι επιβαρύνσεις αυξηθούν σε τέτοιο βαθμό, εκτιμά ότι αναπόφευκτα θα αυξηθούν και οι τιμές προς τους λουόμενους, περιορίζοντας την πρόσβαση μεγάλου μέρους του κοινού.
- Έτσι, το ερώτημα που αναδεικνύεται δεν αφορά μόνο τη συγκεκριμένη εταιρεία ούτε αποκλειστικά την ΕΤΑΔ. Αφορά το συνολικό μοντέλο διαχείρισης των ελληνικών παραλιών. Θέλουμε οι παραλίες της χώρας να παραμείνουν προσβάσιμες σε όλους ή να μετατραπούν σταδιακά σε χώρους που θα μπορούν να απολαμβάνουν μόνο όσοι διαθέτουν μεγάλη οικονομική άνεση;
Αύριο, το Πρωτοδικείο Αθηνών θα εξετάσει τους ισχυρισμούς των δύο πλευρών και θα αποφασίσει αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για προσωρινή δικαστική προστασία. Η απόφαση, ανεξάρτητα από την τελική κρίση επί της ουσίας της υπόθεσης, αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τον τρόπο με τον οποίο θα καθορίζονται στο μέλλον τα ανταλλάγματα χρήσης αιγιαλού στις πιο εμπορικές παραλίες της χώρας και, τελικά, για το πόσο εύκολα θα μπορεί μια ελληνική οικογένεια να απολαμβάνει τη θάλασσα χωρίς να βλέπει το κόστος να γίνεται απαγορευτικό.
