Ο Φοίβος Δεληβοριάς δεν ανήκει στους καλλιτέχνες που επαναπαύονται στις επιτυχίες τους.
Αντιθέτως, εδώ και περισσότερες από τρεις δεκαετίες αναζητά διαρκώς νέους τρόπους έκφρασης, εκπλήσσοντας το κοινό του με τη δημιουργικότητα και την ευρηματικότητά του. Τραγουδοποιός, συνθέτης, ερμηνευτής, συγγραφέας, παρουσιαστής, αλλά και ένας δημιουργός με ιδιαίτερη αγάπη για το χιούμορ και τη σάτιρα, δεν φοβάται να πειραματιστεί, να πάρει ρίσκα και να εκτεθεί καλλιτεχνικά.
Φοίβος Δεληβοριάς: «Φυσικά κριντζάρω την κόρη μου, πέφτω από καρέκλες μπροστά της! Γίνομαι ρεζίλι»
Από την επιτυχημένη «Ταράτσα του Φοίβου» και την πολυσυζητημένη τηλεοπτική σειρά «Τα Νούμερα», μέχρι τα σατιρικά του βίντεο και τις ξεχωριστές μουσικές παραστάσεις, αποδεικνύει ότι η καλλιτεχνική εξέλιξη δεν είναι επιλογή, αλλά στάση ζωής. Ο ίδιος απεχθάνεται τη στασιμότητα και τα κλισέ, επιλέγοντας κάθε φορά να δοκιμάζει κάτι διαφορετικό, με απόλυτο σεβασμό απέναντι στο κοινό που τον ακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια.
Με αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση «Ειρήνη – Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη», που παρουσιάζεται στις 24 και 25 Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, ο Φοίβος Δεληβοριάς παραχωρεί στην «Κυριακάτικη Απογευματινή» μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης. Μιλά για τη διαχρονική δύναμη της κωμωδίας και της σάτιρας στην εποχή της πολιτικής ορθότητας, για την επέλαση της τεχνητής νοημοσύνης στην Τέχνη, για όσα εξακολουθούν να τον εμπνέουν ύστερα από τόσα χρόνια δημιουργίας, ενώ αποκαλύπτει το προσωπικό του «μυστικό υπερόπλο» λίγο μετά τα… μεσάνυχτα και εξηγεί γιατί φοβάται περισσότερο να στερέψει από δίψα για ζωή παρά από ιδέες.
– Τι συμβουλή θα δίνατε στον νεαρό Φοίβο Δεληβοριά που μόλις ξεκινά την καριέρα του; Ποια λάθη θα αποφεύγατε και τι, ενδεχομένως, θα κάνατε διαφορετικά;
Να μην εμπιστεύεται έναν 52χρονο. Έχει την ψευδαίσθηση ότι κάτι ξέρει. Ο 15χρονος, όμως, τα ξέρει όλα.
– Αν μπορούσατε να συνομιλήσετε με έναν μεγάλο δάσκαλο του παρελθόντος από τον χώρο του ελληνικού τραγουδιού, ποιον θα επιλέγατε και τι θα τον ρωτούσατε;
Θα μου άρεσε πολύ όχι να συνομιλήσω, αλλά να παρακολουθήσω μια βραδιά στη «Μάντρα» του Αττίκ. Θα καθόμουν, μάλιστα, δίπλα στον Μάρκο Βαμβακάρη, που –δεν είναι πολύ γνωστό– ήταν φανατικός θαμώνας της.
– Τι αγαπάτε περισσότερο; Τη μοναχική διαδικασία της σύνθεσης ή την επαφή με το κοινό;
Το πρώτο είναι πολύ πιο δύσκολο. Όταν, όμως, πετυχαίνει, η χαρά δεν συγκρίνεται με τίποτα.
– Ένας καλλιτέχνης πολυπράγμων, όπως εσείς, έχει καθόλου ελεύθερο χρόνο; Υπάρχει κάτι που σας αποφορτίζει;
Κάθε μέρα, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, βρέξει-χιονίσει, βλέπω μια ταινία. Αυτό δεν είναι απλώς ένας πασατέμπος για μένα· είναι το μυστικό μου υπερόπλο. Η επόμενη μέρα κουβαλάει πάντα κάτι από αυτό που ονειρεύτηκα παρακολουθώντας.
– Έχετε κάποιο απωθημένο, παρ’ όλα όσα έχετε πετύχει; Κάποια συνεργασία που θέλατε και δεν έγινε; Κάποιο ανεκπλήρωτο όνειρο;
Θα μου άρεσε να γυρίσω μια ταινία.
– Έπειτα από τόσα χρόνια δημιουργίας, τόσες επιτυχίες και τόσες ιστορίες που έχετε μοιραστεί, υπάρχει ο φόβος ότι κάποια στιγμή μπορεί να στερέψετε από ιδέες; Τι είναι αυτό που πυροδοτεί τη δημιουργικότητά σας σήμερα;
Πιο πολύ φοβάμαι μήπως στερέψω από δίψα για ζωή, από έρωτα, παρά από ιδέες. Σήμερα ζω τη ζωή στο έπακρο, γιατί είμαι κάθε μέρα κοντά σε ένα έφηβο παιδί. Και αυτό με πυροδοτεί, χωρίς καν να το σκέφτομαι. Όσο ακολουθείς τον –κάθε είδους– έρωτα, δεν στερεύεις ποτέ.
– Πώς βλέπετε την εξάπλωση της τεχνητής νοημοσύνης στην Τέχνη; Κινδυνεύει η καλλιτεχνική δημιουργία; Τίθεται θέμα επαναπροσδιορισμού της;
Οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν κινδυνεύουν. Δεν είναι όμως μόνο αυτοί. Ένας μαγικός στρατός «μικρών» ανθρώπων της Τέχνης, που είχε μια ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή, κινδυνεύει να βρεθεί στην απελπισία.
Με αηδιάζει εδώ και χρόνια η άνευ όρων παράδοσή μας στον υπολογιστή και στα κοινωνικά δίκτυα. Ακόμη και τα GPS με εκνευρίζουν. Έχουμε ελαχιστοποιήσει, από την ηλίθια λατρεία μας για την ασφάλεια, κάθε πιθανότητα να συναντήσουμε κάτι άγνωστο, κάτι απροσδόκητο, κάτι που θα θυμόμαστε για πάντα.
Ελπίζω ειλικρινά όλοι αυτοί οι επαγγελματίες που θα καταστραφούν να πάνε να… καταστρέψουν, με τη σειρά τους, τα data centers, με καταπέλτες και ρόπαλα, αλά Φλίντστοουνς. Βία στη βία των καλωδίων.
– Πώς βλέπετε το ελληνικό τραγούδι σήμερα και πώς την επόμενη μέρα του;
Ασφαλές κι αυτό. Ασφαλές μέσα στο χιουμοράκι του ή στην πληκτική του επανάληψη. Εδώ δεν θέλουμε να ζήσουμε· θα θέλουμε και να τραγουδήσουμε;
