Το ελληνικό Δημόσιο αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι εφαρμόζει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Όταν ο πολίτης καθυστερήσει να πληρώσει φόρο ή εισφορά, οι προσαυξήσεις, οι κατασχέσεις και οι δεσμεύσεις λογαριασμών έρχονται χωρίς καμία καθυστέρηση. Όταν όμως το ίδιο το κράτος είναι ο οφειλέτης, τότε η υπομονή μετατρέπεται σε… επίσημη πολιτική.
- Σήμερα οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου έχουν εκτοξευθεί στα 3,7 δισ. ευρώ, με νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία και δήμους να περιμένουν χρήματα που έπρεπε να είχαν καταβληθεί εδώ και μήνες. Την ίδια ώρα, 719 εκατ. ευρώ σε επιστροφές φόρων παραμένουν «παγωμένα», στερώντας πολύτιμη ρευστότητα από επιχειρήσεις και φορολογούμενους.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Επιχειρήσεις δυσκολεύονται να πληρώσουν προμηθευτές και προσωπικό, οι δήμοι πιέζονται οικονομικά και τα νοσοκομεία συνεχίζουν να λειτουργούν με περιορισμένους πόρους, ενώ το κράτος μεταθέτει διαρκώς τις υποχρεώσεις του.
- Η κυβέρνηση διαφημίζει ισχυρή οικονομία, πλεονάσματα και ανάπτυξη. Αν όμως τα δημόσια ταμεία είναι τόσο ισχυρά όσο παρουσιάζονται, τότε γιατί το ίδιο το Δημόσιο αδυνατεί να εξοφλήσει όσους του έχουν ήδη προσφέρει υπηρεσίες ή περιμένουν νόμιμα τις επιστροφές φόρων τους;
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η αξιοπιστία μιας οικονομίας δεν κρίνεται μόνο από τους αριθμούς των προϋπολογισμών, αλλά και από το αν το κράτος πληρώνει αυτά που χρωστά.
