Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι παρουσιαστές. Είναι κυρίως εκείνοι που τους τοποθετούν σε λάθος θέσεις. Η φετινή τηλεοπτική σεζόν άφησε πίσω της περισσότερα από δέκα κομμένα πρότζεκτ και απέδειξε ότι η ελληνική τηλεόραση πληρώνει ακριβά την προχειρότητα, τις φθηνές λύσεις και την ψευδαίσθηση ότι όλοι μπορούν να κάνουν ενημέρωση.
- «Όπου υπάρχει Ελλάδα» – ΣΚΑΪ
Ένα ακριβό ταξιδιωτικό project χωρίς ξεκάθαρη ταυτότητα. Όταν το κόστος δεν δικαιολογείται από τα νούμερα, το τέλος είναι μονόδρομος. - «Αλήθειες με τη Ζήνα» – Star
Έπειτα από έντεκα χρόνια, το φορμάτ έκλεισε τον κύκλο του. Η τηλεόραση απαιτεί ανανέωση και όχι ανακύκλωση της ίδιας συνταγής. - «Στην Πίεση» – ΕΡΤ
Άλλη μία προσπάθεια χωρίς τηλεοπτικό αποτύπωμα. Η δημόσια τηλεόραση εξακολουθεί να ψάχνει ταυτότητα στα τηλεπαιχνίδια. - «Σαββατοκύριακο Παρέα» – ΑΝΤ1
Η αλλαγή προσώπου δεν έφερε αλλαγή αποτελέσματος. Όταν λείπει η στρατηγική, δεν φταίει μόνο ο παρουσιαστής. - «Buongiorno» – Mega
Το υψηλό κόστος και η περιορισμένη απόδοση έφεραν το τέλος. Η εμπορικότητα δεν αρκεί όταν δεν συνοδεύεται από δυναμική. - «Το ‘χουμε» – ΣΚΑΪ
Αλλαγές επί αλλαγών, χωρίς κατεύθυνση. Όταν ένα concept δεν ξέρει τι θέλει να είναι, το κοινό το εγκαταλείπει πρώτο. - «Πάμε μια βόλτα;» – Mega
Συνεχείς μετακινήσεις στο πρόγραμμα και απουσία σταθερής στρατηγικής. Ακόμη και μια καλή ιδέα μπορεί να χαθεί από κακή διαχείριση. - «Rouk Zouk» – ΑΝΤ1
Εννέα χρόνια επιτυχίας δεν εγγυώνται αιώνια ζωή. Η κόπωση του φορμάτ είναι πλέον ορατή και οι αποφάσεις πλησιάζουν. - «Breakfast@Star» – Star
Μια αξιοπρεπής παραγωγή που δεν κατάφερε ποτέ να κάνει τη διαφορά απέναντι στον ανταγωνισμό. - «Real View» – Open
Πολλές γνώμες, λίγες ειδήσεις. Έντονη αυτοαναφορικότητα, μηδενική αποκλειστικότητα και αδυναμία διαχείρισης μεγάλων θεμάτων της επικαιρότητας. Δεν κάνουν όλοι για ενημέρωση, όσο κι αν το πιστεύουν. Η τηλεόραση θέλει δημοσιογραφικό ένστικτο, ρεπορτάζ και αποκαλύψεις. Όχι πάνελ που σχολιάζουν όσα έχουν ήδη ειπωθεί αλλού.
Το συμπέρασμα; Η φετινή χρονιά απέδειξε ότι οι τηλεθεατές γύρισαν την πλάτη σε εκπομπές χωρίς ταυτότητα, χωρίς αποκλειστική πληροφορία και χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Οι φθηνές παραγωγές, οι υπερτιμημένοι τηλεοπτικοί «σταρ» και η ανικανότητα των διευθυντών προγράμματος να διαχειριστούν μεγάλα θέματα στον αέρα οδήγησαν σε ένα πρωτοφανές κύμα κοψιμάτων. Η τηλεόραση δεν σώζεται με δημόσιες σχέσεις. Σώζεται μόνο με δυνατό περιεχόμενο.
