Ο Παύλος Μαρινάκης πέταξε το καρφί του και το πέταξε με τρόπο που δεν περνά απαρατήρητος. Μιλώντας για τη δικαιοσύνη, αλλά και για την πραγματική πολιτική ατζέντα, έβαλε στο κάδρο όσους νομίζουν πως η πολιτική είναι προσωπικό μαγαζί, πεδίο εκδίκησης ή συνέχεια παλιών καβγάδων με άλλο όνομα.
Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: κόμματα που γεννιούνται από πικρίες, προσωπικές αντιθέσεις και πολιτικά απωθημένα δεν είναι πρόταση για τη χώρα. Είναι ανακύκλωση. Είναι ξαναζεσταμένο φαγητό με νέα ταμπέλα. Και ο κόσμος, όσο κι αν κάποιοι τον υποτιμούν, καταλαβαίνει.
Γιατί η κοινωνία δεν αντέχει άλλα πολιτικά σίριαλ, άλλες φιδέμπορες υποσχέσεις και άλλους δήθεν σωτήρες που εμφανίζονται κάθε φορά που δεν τους βγαίνουν οι προσωπικοί λογαριασμοί.
Η πολιτική δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους κουτσομπολιού, εγωισμού και παρασκηνίου.
Ο Μαρινάκης ουσιαστικά έβαλε το δάχτυλο στην πληγή. Άλλο δικαιοσύνη και άλλο να παριστάνεις τον δικαστή για πολιτικό όφελος. Άλλο πολιτική πρόταση και άλλο προσωπική βεντέτα με κομματικό περιτύλιγμα.
Το ζητούμενο είναι ένα: λύσεις για τους πολίτες, όχι καριέρες πάνω στις πλάτες τους.
