Δεν χρειάζεται πάντα μια βόμβα για να παγώσει το αίμα. Μερικές φορές αρκεί μία μόνο φράση. «Μας σημάδευαν με σιγαστήρα.
- Και ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι πως για κάποιους ανθρώπους η ενημέρωση δεν είναι επάγγελμα, αλλά καθημερινό ραντεβού με τον θάνατο.
Η Μαρία Καρχιλάκη άνοιξε ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της ζωής της, περιγράφοντας όσα έζησε ως πολεμική ανταποκρίτρια σε μέτωπα όπου οι δημοσιογράφοι δεν είχαν καμία ασυλία.
- Αντίθετα, αποτελούσαν στόχο. Κάθε αποστολή μπορούσε να είναι και η τελευταία.
Η ίδια μίλησε χωρίς ωραιοποιήσεις για τον φόβο, την αγωνία και τις στιγμές που πίστεψε ότι δεν θα επιστρέψει ποτέ στην Ελλάδα.
- Αναφέρθηκε όμως και στην υποτίμηση που συνάντησε στην επαγγελματική της διαδρομή, εξηγώντας πως όλες αυτές οι δυσκολίες δεν τη λύγισαν. Τη δυνάμωσαν.
Σε μια εποχή που πολλοί θεωρούν την ενημέρωση δεδομένη, η μαρτυρία της έρχεται να θυμίσει ότι πίσω από κάθε εικόνα πολέμου υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν το σώμα τους μπροστά για να φτάσει η αλήθεια στις οθόνες μας.
Και αυτή είναι ίσως η πιο σκληρή, αλλά και η πιο πολύτιμη πλευρά της δημοσιογραφίας.
