Η συζήτηση γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα ανοίγει ξανά. Και αυτή τη φορά δεν αφορά μόνο το αν επιστρέφει, αλλά με τι πολιτικό φορτίο επιστρέφει. Γιατί η ανανέωση δεν είναι φωτογραφίες, ατάκες και νέο περιτύλιγμα. Είναι πράξεις.
Η κριτική που ακούγεται βάζει στο τραπέζι ένα δύσκολο ερώτημα: μπορεί ο Τσίπρας να εμφανιστεί ως κάτι νέο, όταν στο πολιτικό του παρελθόν υπάρχουν επιλογές και συμμαχίες που ακόμη τον ακολουθούν;
Η συγκυβέρνηση με τον Πάνο Καμμένο δεν ξεχνιέται εύκολα από τους αντιπάλους του. Η δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού ήρθε να προσθέσει πίεση, ανοίγοντας κουβέντα για το αν υπάρχει πραγματική αντισυστημική στάση ή απλώς μια προσπάθεια επανασυσκευασίας.
Το ζήτημα είναι βαθύτερο. Η πολιτική δεν μπορεί να λειτουργεί σαν influencer σκηνή, όπου αλλάζει το φόντο και όλα μοιάζουν καινούργια.
Αν δεν αλλάζει η ουσία, δεν υπάρχει ανανέωση. Και εκεί θα κριθεί ο Τσίπρας: στο αν μπορεί να πείσει ότι δεν επιστρέφει με τα ίδια υλικά.
