Η παρέμβαση του Δημήτρη Παπαδημούλη, με τις αναφορές σε μαντινάδες και την ανάγκη για περισσότερη αυτοκριτική, άνοιξε ξανά μια συζήτηση που εδώ και χρόνια μοιάζει να μένει μετέωρη στον χώρο της Αριστεράς.
Μια συζήτηση για τον διάλογο, τις συνεργασίες και, κυρίως, για την αδυναμία υπέρβασης προσωπικών στρατηγικών και κομματικών περιχαρακώσεων.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Όσο η κάθε πλευρά επιμένει να θεωρεί ότι κατέχει αποκλειστικά την αλήθεια, τόσο η κοινωνία απομακρύνεται.
Οι πολίτες δεν αναζητούν νέους εμφυλίους στο εσωτερικό της προοδευτικής παράταξης. Αναζητούν προτάσεις, συνεννόηση και σοβαρότητα.
Η αλαζονεία, οι προσωπικές αντιπαραθέσεις και η άρνηση κάθε κουλτούρας συνεργασίας δεν οδηγούν σε πολιτική κυριαρχία.
Οδηγούν σε απομόνωση. Και όταν ένα πολιτικό κόμμα ή ένας ολόκληρος χώρος κλείνεται στον εαυτό του, χάνει σταδιακά την επαφή με την κοινωνία που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.
Το μήνυμα της παρέμβασης Παπαδημούλη μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους. Το ουσιαστικό όμως είναι ένα: χωρίς διάλογο δεν υπάρχει προοπτική.
Οι διαφορές δεν εξαφανίζονται, αλλά μπορούν να γίνουν αφετηρία σύνθεσης και όχι αφορμή μόνιμης σύγκρουσης. Σε μια περίοδο που οι πολιτικές ισορροπίες αλλάζουν διαρκώς, όσοι επιλέγουν την αυτάρκεια αντί της συνεννόησης ίσως διαπιστώσουν ότι ο μεγαλύτερος αντίπαλός τους δεν βρίσκεται απέναντι, αλλά μέσα στα δικά τους αδιέξοδα.
