Υπάρχουν κάποιες ειδήσεις που δεν γράφονται εύκολα. Όχι γιατί λείπουν οι πληροφορίες. Αλλά γιατί περισσεύει ο πόνος. Ο μικρός Γιάννης δεν είναι πια εδώ. Ένα παιδί που έδωσε μια μάχη πολύ μεγαλύτερη από την ηλικία του. Μια μάχη απέναντι σε μια σκληρή ασθένεια, που τον ανάγκασε να μεγαλώσει απότομα και να αντιμετωπίσει δοκιμασίες που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να γνωρίσει.
- Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή η μητέρα του μέσα από μια ανάρτηση που ραγίζει καρδιές. Λίγες γραμμές γεμάτες αγάπη, περηφάνια και αβάσταχτο πόνο. Λίγες γραμμές που περιγράφουν έναν μικρό ήρωα.
«Πάλεψε με νύχια και με δόντια για να κρατηθεί στη ζωή», γράφει η μητέρα του. Και μέσα σε αυτή τη φράση χωρά ένας ολόκληρος αγώνας. Νοσοκομεία, θεραπείες, φόβοι, ελπίδες και αμέτρητες στιγμές που η οικογένεια πάλευε να κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο.
@souvlaki_girl Έφυγε ο Γιαννάκης μας!Τώρα χορεύεις εκεί ψηλά με τους αγγέλους! Παλικάρι μου όμορφο! Και προσευχόμουν κάθε μέρα στο Θεό να με αξιώσει επιστρέψω Ελλάδα και να σας όλους ζωντανουνς υγειής! Αλλα ταξίδεψες αγάπη μου…ταξίδεψες για το φως!Αγγελούδι μου,γράφω και σβήνω…ποιος θα μου το λέγε ότι τελικά θα μιλούσα πιο εύκολα σε έναν «τοίχο» όταν με αυτά τα μαντάτα δε θέλω να μιλήσω σε κανέναν άλλον! Πως να σου πω αντίο;Που δεν ήμουν δίπλα σου,που νιώθω λιοντάρι σε κλουβί! Που δε μπορώ να σε αγγίξω,που δε μπορώ να σε δω έστω για τελευταία φορά που ήρθα σε μια χώρα που η κυβέρνηση τους δεν καταλαβαίνει από αγάπη και πόνο! Ουτε και ξέρω γιατί τα γράφω εδώ,αλλά νιώθω πως θα εκραγώ…γράφω,γραφω…το μόνο που ξέρω να κάνω και να εξωτερικεύω ότι νιώθω! Πού πας άγγελε μου,που πας μαχητή μου;; Συγχώρεσε με καρδούλα μου που δεν ήμουν κοντά σου και κοντά στους γονείς σου! Αν και δε σ έβγαλα από την κοιλιά μου ,θα είσαι για πάντα ο πνευματικός μοναχογιός μου και ξεριζώθηκε ένα κομμάτι μου μαζί σου! θέλω όλοι εκεί έξω να μάθουν ότι ήσουν ένας μαχητής! Εισαι νικητής,αγάπη μου!! Αναθεματισμένη αρρώστια που παίρνεις τα παιδιά μας!! Γιατί Θεέ μου;;; Γιατί;;; Ακούω να με φωνάζεις νονά και νομίζω έχω σαλέψει ή όντως είσαι εσύ!Και πάλι όμως με προστάτεψες άγγελε μου,ήξερες ότι ο νονός δούλευε και με έβαλες να έχω γύρισμα με ανθρώπους που με πρόσεξαν! Είμαι περήφανη που ήμουν νονά σου! Τωρα θα είσαι δίπλα μου,έλα σε παρακαλώ στα όνειρα μου έστω να σε αγκαλιάσω εκεί!Δεν χωράνε τόμοι για όλα αυτά που νιώθω ! Γιατί να είμαι μακριά σου,ζωή μου;; Γιατί;; Γιατί να μην πάμε και πάλι για φαγητό ματάκια μου,γιατί να μην πάμε να παίξουμε ξανά;; Γιατί χάσαμε τόσο καιρό χωρια;; Συγχώρα με ,ψυχούλα μου! Όλος ο κόσμος θρηνεί απόψε!Τωρα έχω ακόμη έναν φύλακα άγγελο στον ουρανό,ένα ακόμη αστέρι! Εβλεπα τις κλήσεις και δεν ήθελα να καλέσω πίσω γιατί δεν ήθελα να ακούσω αυτό που είχαν να μου πουν! Σ αγαπώ πολύ μωρό μου,γιατί τον Αόριστο δε θέλω να τον βάλω!!
- Όσοι γνώριζαν την ιστορία του μιλούν για ένα παιδί που δεν σταμάτησε ποτέ να χαμογελά. Ένα παιδί που ήθελε να ζήσει, να παίξει, να κάνει όνειρα και να απολαύσει κάθε στιγμή που του δινόταν. Ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες ημέρες της μάχης του.
Η φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτηση είναι ίσως η πιο δυνατή υπενθύμιση. Ο μικρός Γιάννης στο κρεβάτι του νοσοκομείου, αγκαλιά με αγαπημένα πρόσωπα και με το βλέμμα ενός παιδιού που δεν σταμάτησε ποτέ να ελπίζει. Και τώρα, όπως γράφει η μητέρα του, «έφυγε χορτάτος, ήρεμος και χαμογελαστός, χωρίς πια να πονά». Καμιά λέξη δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο μιας μάνας που χάνει το παιδί της. Μένει μόνο ο σεβασμός σε έναν μικρό μαχητή που δίδαξε με τη στάση του τι σημαίνει δύναμη, αξιοπρέπεια και αγάπη για τη ζωή.
Καλό ταξίδι, Γιάννη.
