Ο γνωστός δημοσιογράφος Τάκης Χατζης μέσω του newpost μοιράζεται τις σκέψεις του για το νέο εγχείρημα Σαμαρά γράφοντας το αυτονόητο. γιατί κάνει κόμμα; Και πως η προσωπική φιλοδοξία υπερτερεί της ηρεμίας μιας παράταξης που τον έστειλε στον πρωθυπουργικό θώκο.
Η ιστορία της ελληνικής Κεντροδεξιάς έχει πληρώσει ακριβά τις διασπάσεις.
Η απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να προχωρήσει στη δημιουργία νέου κόμματος, εφόσον τελικώς επιβεβαιωθεί, αποτελεί αναφαίρετο δημοκρατικό του δικαίωμα. Σε μια ελεύθερη κοινωνία, κανείς δεν μπορεί να στερήσει από έναν πολίτη — πόσω μάλλον από έναν πρώην πρωθυπουργό — το δικαίωμα της πολιτικής έκφρασης και της πολιτικής πρωτοβουλίας. Το ουσιώδες ερώτημα, όμως, δεν είναι αν μπορεί να το κάνει. Είναι γιατί θέλει να το κάνει.
Ποιος είναι ο στόχος μιας τέτοιας κίνησης; Να εκφραστεί πολιτικά; Να καταθέσει διαφορετικές προτάσεις για τη χώρα; Να ασκήσει πίεση στην κυβέρνηση; Ή μήπως να διαμορφώσει έναν μηχανισμό ελέγχου της παράταξης από τα δεξιά της όρια;
Αν το ζητούμενο είναι ο έλεγχος της κυβερνητικής πολιτικής, τότε γεννάται μια εύλογη απορία. Χρειάζεται πράγματι ένα νέο κόμμα για να επιτευχθεί αυτό; Ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι ένας απλός πολιτικός της επικαιρότητας. Είναι πρώην πρωθυπουργός της χώρας. Η δημόσια παρέμβασή του έχει πάντοτε βαρύτητα. Κάθε δήλωσή του αναπαράγεται, σχολιάζεται, συζητείται. Κανείς δεν του στερεί το δικαίωμα να τοποθετείται όποτε εκείνος κρίνει αναγκαίο.
Άρα το ζήτημα δεν είναι η δυνατότητα παρέμβασης. Την έχει. Και μάλιστα σε βαθμό που λίγοι πολιτικοί διαθέτουν.
Το ερώτημα είναι αν μια νέα κομματική πρωτοβουλία υπηρετεί κάτι μεγαλύτερο από μια προσωπική πολιτική δικαίωση. Διότι τα κόμματα δεν είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις. Είναι ιστορικές διαδρομές, συλλογικές μνήμες, πολιτικές παρακαταθήκες. Και η Νέα Δημοκρατία είναι η παράταξη που ανέδειξε τον Αντώνη Σαμαρά σε αρχηγό της και στη συνέχεια σε πρωθυπουργό της χώρας.
Η πολιτική διαφωνία είναι θεμιτή. Η κριτική επίσης. Ακόμη και η σκληρή κριτική. Όμως υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην κριτική που επιδιώκει τη διόρθωση και στην κίνηση που οδηγεί στην αποδυνάμωση του ίδιου του χώρου από τον οποίο προέρχεται κανείς.
Η ιστορία της ελληνικής Κεντροδεξιάς έχει πληρώσει ακριβά τις διασπάσεις. Κάθε φορά που το προσωπικό υπερίσχυσε του συλλογικού, το αποτέλεσμα δεν ήταν η ενίσχυση των ιδεών αλλά η συρρίκνωση της πολιτικής τους επιρροής. Οι πολίτες σπανίως επιβραβεύουν τις εσωτερικές συγκρούσεις. Συνήθως τις παρακολουθούν με αδιαφορία ή με απογοήτευση.
Ίσως, λοιπόν, η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη ενός πρώην πρωθυπουργού να μην βρίσκεται στην ίδρυση ενός νέου κόμματος, αλλά στην ικανότητά του να επηρεάζει τις εξελίξεις χωρίς να τραυματίζει την παράταξη που τον ανέδειξε. Να παρεμβαίνει χωρίς να διασπά. Να ασκεί κριτική χωρίς να υπονομεύει.
Διότι η πολιτική δεν είναι μόνο δικαιώματα. Είναι και υποχρεώσεις απέναντι στην ιστορία. Και η σημαντικότερη από αυτές είναι ο σεβασμός προς τον πολιτικό χώρο που προσέφερε σε έναν άνθρωπο τη δυνατότητα να γράψει το δικό του κεφάλαιο στην ιστορία της χώρας.
