Αλήθεια τώρα; Μιλάμε για το 2026. Την εποχή που με ένα κινητό τηλέφωνο μπορείς να στήσεις παραγωγή καλύτερη από μικρό κανάλι των 90s και η δημόσια τηλεόραση αποφάσισε να μας παρουσιάσει ένα ποδοσφαιρικό υπερθέαμα βγαλμένο από χρονοκάψουλα.
- Ένας παρουσιαστής ποιος…. Ο Περικλής Μακρής…που έδειχνε να ψάχνει ακόμα τους κανόνες του οφσάιντ και ένας δεύτερος ο Τάκης Κουλουμπής που είχε ερωτευτεί τόσο πολύ το laptop του, που αν του έβαζαν δίπλα μια κάμερα πιθανότατα δεν θα την πρόσεχε ποτέ.
Η σκηνοθεσία θύμιζε σχολική γιορτή, η σκαλέτα είχε τη φρεσκάδα ξεχασμένου γιαουρτιού και το ρεπορτάζ ήταν τόσο ανύπαρκτο που μάλλον χάθηκε στον δρόμο για το στούντιο.
Ευτυχώς υπήρχε ο Ντέμης Νικολαΐδης. Ο μόνος που έδειχνε να καταλαβαίνει ότι βρίσκεται σε τηλεοπτική εκπομπή και όχι σε συγκέντρωση πολυκατοικίας.
- Έδωσε ρυθμό, άποψη και λίγη ζωή σε ένα πάνελ που έμοιαζε να λειτουργεί με μπαταρίες χαμηλής φόρτισης.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται σύνδεση από τη Νέα Υόρκη. Γιατί; Κανείς δεν κατάλαβε. Για να μάθουμε για το ΝΒΑ ενώ βλέπαμε ποδόσφαιρο. Λογικό. Όσο λογικό είναι να πας σε ταβέρνα για ψάρι και να σου φέρουν προφιτερόλ.
- Το καλύτερο όμως ήρθε στην περιγραφή. Φωνές, υπερβολές, ενθουσιασμός λες και ανακάλυψαν νέα ήπειρο. «Ξεκινάμε αδέρφια»; Αλήθεια τώρα; Κάπου στο βάθος, ο ηχολήπτης της ΕΡΤ πρέπει ακόμη να ψάχνει σταγόνες για τα αυτιά του.
Και όλα αυτά με λεφτά που πληρώνουμε όλοι. Και όχι λίγα. Ένα εκατομμύριο ευρώ για έναν μήνα. Γι’ αυτό ακριβώς έχουμε δικαίωμα να απαιτούμε κάτι καλύτερο. Όχι θαύματα. Απλώς τηλεόραση του 2026 και όχι επανάληψη του 1986. Ναφθαλίνες και αντισκωριακά.
