Το έχουμε δει πολλές φορές στην τηλεόραση. Μια τάση γεννιέται, φουσκώνει απότομα, παρουσιάζεται ως το νέο μεγάλο φαινόμενο και λίγο αργότερα αρχίζει να χάνει αέρα. Ακριβώς αυτό φαίνεται να συμβαίνει και στην περίπτωση της Αναστασίας Γιάμαλη.
- Γιατί άλλο δημοσιογραφία και άλλο επιλεκτική ανάγνωση της πραγματικότητας. Όταν επιλέγεις μόνο τα κομμάτια της επικαιρότητας που εξυπηρετούν ένα συγκεκριμένο κομματικό αφήγημα, δεν κάνεις ενημέρωση. Κάνεις υποστήριξη. Και μάλιστα τόσο εμφανή που πολλές φορές δεν χρειάζονται ούτε υπότιτλοι για να καταλάβει ο τηλεθεατής τι παρακολουθεί.
Βέβαια η ίδια δεν κρύβεται. Αυτή ήταν πάντα η δημόσια τοποθέτησή της και αυτό το μοντέλο υπηρετεί από τα πρώτα της βήματα. Το ζήτημα δεν είναι η Γιάμαλη. Το πρόβλημα αφορά το Mega, που επενδύει σε ένα προϊόν το οποίο δυσκολεύεται να μεταφραστεί σε πραγματική τηλεθέαση και να κερδίσει τις μάχες του Σαββατοκύριακου.
Και την ώρα που στο Mega ψάχνουν απαντήσεις, απέναντι η Ναταλία Γερμανού έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα. Κυριάρχησε. Με 16% στο δυναμικό κοινό όχι μόνο βρέθηκε στην κορυφή, αλλά κατάφερε να φέρει σχεδόν διπλάσια τηλεθέαση από τον βασικό ανταγωνιστή της.
Η τηλεόραση είναι αμείλικτη. Οι ιδεολογικές συμπάθειες μπορεί να δημιουργούν θόρυβο στα social media. Τα μηχανάκια της Nielsen όμως μετράνε μόνο τηλεθεατές. Και εκεί τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα να κρυφτούν.
