Μια ιστορία που δεν τη χωρά εύκολα το μυαλό εκτυλίσσεται καθημερινά στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης. Εκεί όπου οι περισσότεροι περνούν βιαστικά για να προλάβουν μια πτήση, ο Φώτης Κευγάς δίνει τη δική του μάχη επιβίωσης.
Δεν περιμένει για ταξίδι. Περιμένει μια ευκαιρία. Εδώ και περίπου δύο μήνες, το αεροδρόμιο έχει γίνει το «σπίτι» του. Οι πλαστικές καρέκλες είναι το κρεβάτι του και οι διάδρομοι ο χώρος όπου περνά τα βράδια του. «Πονάει το σώμα μου… αλλά δεν έχω άλλη επιλογή», λέει, περιγράφοντας μια καθημερινότητα που λίγοι μπορούν να αντέξουν.
- Ο φόβος του να κοιμηθεί στον δρόμο είναι μεγαλύτερος από την ταλαιπωρία. Στο πλευρό του βρίσκεται το 12χρονο σκυλάκι του, που αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Είναι η μοναδική του συντροφιά, αλλά και ευθύνη που δεν τον αφήνει να τα παρατήσει. «Θέλω να του προσφέρω κάτι καλύτερο», λέει, δείχνοντας πως μέσα στην απόγνωση υπάρχει ακόμη ανθρωπιά. Τις ημέρες τις περνά εκτός αεροδρομίου, ψάχνοντας δουλειά.
Αυτό είναι το μόνο που ζητά: μια ευκαιρία για να σταθεί ξανά στα πόδια του. Χωρίς υπερβολές, χωρίς απαιτήσεις. Η ιστορία του δεν είναι μοναδική. Είναι όμως από αυτές που σε ταρακουνούν. Γιατί σου θυμίζουν ότι πίσω από τους αριθμούς και τις ειδήσεις υπάρχουν άνθρωποι. Και κάποιοι από αυτούς κοιμούνται δίπλα μας… χωρίς να τους βλέπουμε.
