Αυτά βλέπει ο Τσουρός… και κάπου εκεί αρχίζει να μαζεύει τα πράγματά του. Γιατί όταν γράφεις 1,6… 1,8… 2,0… δεν μιλάμε για κακή μέρα. Μιλάμε για κατάρρευση. Για ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο. Και το χειρότερο; Χωρίς αντίδραση. Πόσο ακόμη; Αν υπήρχε ίχνος επαγγελματικής αξιοπρέπειας, η απόφαση θα είχε παρθεί από τον πρώτο μήνα. Όχι τώρα. Όχι όταν τα νούμερα έχουν πιάσει πάτο και… σκάβουν κι άλλο.
- Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλά για χαμηλές επιδόσεις. Μιλάμε για νούμερα που δεν υπάρχουν στην τηλεόραση. Άσοι και δυάρια. Ανηλεή. Σκληρά. Αδιάψευστα. Και το ερώτημα είναι απλό: Πρέπει να δούμε 0% για να καταλάβει κάποιος ότι το project δεν τραβάει;
Γιατί όταν δεν μπορείς να σηκώσεις μια ζώνη, δεν φταις μόνο εσύ. Καίγονται και όσοι είναι γύρω σου. Άνθρωποι που έχουν αξία, που θα μπορούσαν να σταθούν αλλού, αλλά μένουν εγκλωβισμένοι σε ένα προϊόν που δεν βλέπεται. Και κάπου εκεί, η ζημιά δεν είναι απλά τηλεοπτική. Είναι προσωπική.
