Η εικόνα μιλάει από μόνη της. Ο Σπύρος Χαριτάτος δεν έκανε απλώς μια αξιοπρεπή ανάκαμψη… μια ακόμη τηλεοπική ανατροπή. Όταν παίρνεις lead-in στο 1,5% και καταφέρνεις να το ανεβάσεις στο 7,3%, δεν μιλάμε για “συγκυρία”, αλλά για καθαρή δυναμική περιεχομένου, ρυθμού και σύνδεσης με το κοινό.
Αντίθετα, η περίπτωση του Θανάση Πάτρα στο Open TV δείχνει κάτι βαθύτερο από μια κακή μέρα. Όταν μια εκπομπή κινείται σταθερά κάτω από τον μέσο όρο ημέρας του καναλιού, το πρόβλημα παύει να είναι αριθμητικό και γίνεται δομικό. Δεν φταίει μόνο το concept, ούτε αποκλειστικά η θεματολογία. Φταίει η συνολική τηλεοπτική – ανύπαρκτη – ταυτότητα που εκπέμπεται προς τον θεατή: ρυθμός, ενέργεια, λόγος ύπαρξης.
Στην μεσημεριανή ζώνη — την πιο αμείλικτη τηλεοπτική αρένα — ο θεατής δεν συγχωρεί την αμηχανία. Θέλει καθαρό στίγμα. Θέλει λόγο να μείνει. Θέλει προσωπικότητα, όχι απλώς παρουσία. Αυτό που δεν έχει ούτε ο Πάτρας… ούτε βεβαίως ο Τσουρός που είναι στο ίδιο επίπεδο με τον Θανάση παρά τις αλλαγές και το κόψιμο της εκπομπής του.
Και για να απαντήσουμε στο αρχικό ερώτημα. Όχι, ο Χαριτάτος δεν χρειάζεται να καταπιεί σπαθιά. Ήδη έκανε το δυσκολότερο τηλεοπτικό ακροβατικό — να κερδίσει τον θεατή. Στην τηλεόραση, αυτό είναι το μόνο πραγματικό “μαγικό κόλπο” που βοηθά το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του καναλιού με την υπογραφή του Χρήστου Παναγιωτόπουλου. Είναι χαρακτηριστικό πώς στο “Γενικό” η εκπομπή του Χαριτάτου απο τις 17.45 έως 18.30 (ανά τέταρτο) έφερε 13,1% 12,4% 11,6% αντίστοιχα.
