Οι εικόνες που κυκλοφορούν από το περιστατικό με τον Άδωνι Γεωργιάδη δεν είναι απλώς ένα ακόμη στιγμιότυπο έντασης. Είναι κάτι βαθύτερο. Κάτι που, αν σταθούμε για λίγο και το δούμε ψύχραιμα, γεννά ένα ερώτημα σχεδόν υπαρξιακό. Πού ακριβώς πηγαίνουμε ως κοινωνία το 2026; Γιατί η πολιτική αντιπαράθεση δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Ο θυμός, η αγανάκτηση, η διαμαρτυρία – όλα αυτά υπήρχαν πάντα.
Όμως υπάρχει μια λεπτή, σχεδόν αόρατη γραμμή που χωρίζει την έκφραση από την έκρηξη, την διαφωνία από τη βία. Και αυτή η γραμμή μοιάζει να ξεθωριάζει όλο και περισσότερο. Τι είναι αυτό που αλλάζει; Είναι η συσσωρευμένη κόπωση; Είναι η αίσθηση ότι κανείς δεν ακούει κανέναν; Είναι η εποχή των social media που μετατρέπει κάθε ένταση σε θέαμα και κάθε θέαμα σε κανονικότητα; Κάποτε, η δημόσια σφαίρα ήταν χώρος αντιπαράθεσης ιδεών.
Σήμερα, συχνά θυμίζει πεδίο εκτόνωσης ενστίκτων. Ο διάλογος μοιάζει να χάνει έδαφος από την κραυγή. Και η ψυχραιμία από την οργή. Ίσως το πιο ανησυχητικό δεν είναι το ίδιο το περιστατικό, αλλά η εξοικείωση.
Η ταχύτητα με την οποία περνάμε στην επόμενη είδηση. Η ευκολία με την οποία αποδεχόμαστε ότι «έτσι είναι πλέον τα πράγματα». Αλλά είναι; Ή απλώς συνηθίζουμε σε κάτι που δεν θα έπρεπε ποτέ να θεωρηθεί φυσιολογικό; Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα δεν είναι ένα πρόσωπο, ένας πολιτικός, ένα συμβάν. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που μοιάζει όλο και πιο νευρική, πιο θυμωμένη, πιο εύφλεκτη. Και το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: αυτό είναι το μέλλον που χτίζουμε ή απλώς το μέλλον που ανεχόμαστε;
Είναι μόλις μερικά δευτερόλεπτα…αλλά είναι αρκετά για να δείξουν το μίσος
