Μετά τις Απόκριες και τον βασιλιά Καρνάβαλο, σειρά πήραν τα επεισόδια στη Νίκαια. Και κάπου εδώ, ας αφήσουμε για λίγο τα συνθήματα και ας δούμε την εικόνα όπως την αντιλαμβάνεται ο μέσος άνθρωπος που κάθεται στον καναπέ του.
Βλέπει τον Άδωνι Γεωργιάδη να πηγαίνει σε ένα νοσοκομείο. Όχι σε κάποιο κομματικό γραφείο, όχι σε προεκλογική συγκέντρωση. Σε χώρο δουλειάς. Εκεί όπου – θεωρητικά – όλοι έχουν κάτι πιο σοβαρό να κάνουν από το να φωνάζουν μπροστά σε κάμερες. Και τι αντικρίζει; Γιατρούς και υγειονομικούς σε ρόλο εξαγριωμένων οπαδών. Φωνές, χειρονομίες, ένταση, εικόνες που θυμίζουν περισσότερο εξέδρα γηπέδου παρά νοσοκομειακό διάδρομο. Ο πολίτης δεν κάθεται να αναλύσει ποιος ύψωσε γροθιά, ποιος έσπρωξε ποιον. Αυτό που μένει είναι η αίσθηση.
Η αίσθηση ότι κάποιοι άνθρωποι που υποτίθεται πως υπηρετούν την ψυχραιμία, την επιστήμη και τη σοβαρότητα, μεταμορφώνονται σε… επαναστάτες full time. Και εύλογα γεννιέται η απορία: Πότε προλαβαίνουν όλα αυτά; Πότε χειρουργούν; Πότε εξετάζουν; Πότε βρίσκονται στις κλινικές; Το σκηνικό συμπληρώνεται από τους γνωστούς κομματικούς δορυφόρους. Συνδικαλιστές του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, επαγγελματίες της διαμαρτυρίας. Οι ίδιοι πρωταγωνιστές, το ίδιο έργο, η ίδια ένταση σε κάθε επίσκεψη υπουργού. Σαν να υπάρχει ειδικό πρωτόκολλο: «Επίσκεψη πολιτικού → Φασαρία».
Και μέσα σε όλο αυτό, ξεφυτρώνουν πανό, συνθήματα, διεθνείς αναλύσεις, μέχρι και αναφορές στη Χαμάς. Λες και ο ασθενής που περιμένει στην ουρά των επειγόντων καίγεται να λύσει το Μεσανατολικό πριν μπει για εξετάσεις. Ο απλός πολίτης όμως σκέφτεται αλλιώς. Δεν βλέπει «αγώνα». Βλέπει γιατρούς να ουρλιάζουν. Βλέπει ένταση εκεί που περιμένει ηρεμία. Βλέπει χάος εκεί που ελπίζει σε τάξη.
Και στο τέλος της ημέρας, όλη αυτή η υπερπαραγωγή καταλήγει σε ένα παράδοξο αποτέλεσμα: εκείνος που υποτίθεται πως δέχεται την επίθεση, βγαίνει κερδισμένος στην εικόνα. Γιατί ο κόσμος – όσο κι αν κάποιοι δεν θέλουν να το καταλάβουν – δεν ταυτίζεται εύκολα με σκηνές μπάχαλου.
Κι έτσι ο Άδωνις μοιάζει σχεδόν… τυχερός. Με τέτοιες «χορηγίες» αντιδράσεων, δεν χρειάζεται καν ιδιαίτερη επικοινωνιακή προσπάθεια. Γιατί, κακά τα ψέματα: Όταν ο γιατρός θυμίζει περισσότερο διαδηλωτή παρά γιατρό, κάτι στην εικόνα δεν δουλεύει υπέρ του.
