Θα το πω όπως μου βγαίνει, ως ένας άντρας που μεγάλωσε αλλιώς. Κάποτε περιμέναμε τη βραδιά της Eurovision για να μαζευτούμε σπίτι. Παρέες, φίλοι, οικογένεια. Παραγγέλναμε απ’ έξω σουβλάκια, πίτσες, ανοίγαμε μπύρες, φωνές, γέλια, χαβαλές. Ήταν μια αφορμή να περάσεις καλά και να δεις έναν μουσικό διαγωνισμό.
Τώρα ξαφνικά ζούμε σε μια εποχή που από τα πιτόγυρα και τις πίτσες περάσαμε στους σπόρους, την κινόα, τα μπιφτέκια σόγιας και κάθε νεωτεριστική αηδία που πρέπει υποχρεωτικά να αποθεώσεις για να θεωρείσαι «σύγχρονος». Και κάπως έτσι νιώθω ότι άλλαξαν και όλα τα υπόλοιπα.
- Κάποτε η Eurovision είχε υπερβολή, είχε κιτς, είχε τρέλα. Αλλά στο κέντρο υπήρχε η μουσική. Σήμερα πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι η μουσική είναι κομπάρσος και πρωταγωνιστής είναι το σοκ, η εικόνα, το περιτύλιγμα και το ποιος θα τραβήξει περισσότερο θόρυβο.
Και πριν βγουν οι γνωστοί τίτλοι περί «παλιακού», «συντηρητικού» ή «στενόμυαλου», να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν έχω πρόβλημα με τη διαφορετικότητα. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζεται όπως θέλει, να ζει όπως θέλει και να παρουσιάζει τον εαυτό του όπως επιθυμεί. Εκεί που αρχίζω και έχω ερωτήματα είναι όταν η διαφορετικότητα παύει να είναι αποδεκτή ως δικαίωμα και μετατρέπεται σε υποχρεωτική αποθέωση.
- Παρακολούθησα όλο τον χαμό γύρω από τον Ακύλα. Άκουσα το τραγούδι και η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι θα μπορούσε να παίζει άνετα σε διαφήμιση εποχιακών ειδών ή στην καλύτερη intro σε παιδικά πάρτι. Μέχρι εκεί. Όταν όμως είδα κοινό να ουρλιάζει επτά, δέκα, δεκαεπτά φορές «νιάου» και «γκρρρ», κατάλαβα ότι πλέον δεν μιλάμε για μουσικό διαγωνισμό. Μιλάμε για ένα υπερθέαμα που κάποιες στιγμές μοιάζει περισσότερο με οργανωμένη παράσταση υπερβολής παρά με καλλιτεχνικό γεγονός.
Και εδώ έχω μια πραγματική απορία. Γιατί σήμερα μοιάζει να μετράει περισσότερο η ταμπέλα, του “Κουϊρ” η εικόνα και η συζήτηση γύρω από αυτό, από το ίδιο το ταλέντο του; Γιατί χιλιάδες στρέϊτ παιδιά που παλεύουν να γίνουν τραγουδιστές, ηθοποιοί ή αθλητές τρώνε καθημερινά πόρτες και απορρίψεις, ενώ άλλοι μετατρέπονται μέσα σε ένα βράδυ σε σύμβολα μιας ολόκληρης δήθεν ψευτοδικαιωματίστιστικης εποχής; Υπάρχει μέτρο; ΟΧΙ. Μα πώς να υπάρχει όταν δεν υπάρχει λογική και η αφετηρία κάποιων και ο γνώμονας είναι το απωθημένο;
- Κάπου στην πορεία έχω την αίσθηση ότι περάσαμε από τη διεκδίκηση της αποδοχής σε μια εποχή όπου απαγορεύεται να έχεις αμφιβολίες. Και αν τολμήσεις να πεις «μήπως το παρακάναμε;», αμέσως θα βρεθεί κάποιος να σου κολλήσει μια ταμπέλα. Αυτή του Ρατσιστή.
Και ξέρετε κάτι; Τα πυροτεχνήματα έχουν μια ιδιότητα. Σκάνε δυνατά, τραβούν όλα τα βλέμματα, φωτίζουν τον ουρανό για λίγο και μετά σβήνουν. Το ερώτημα είναι ένα: ο κόσμος χειροκροτεί τον καλλιτέχνη ή το φαινόμενο της στιγμής; Γιατί όταν φύγει ο θόρυβος, εκεί φαίνονται όλα. Και τότε συνήθως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή από τον ενθουσιασμό της μιας βραδιάς. Γιατί Akyla μου ο “κουβάς” στην περίπτωση σου είναι επιλογή. Και όχι απόφαση των επιτροπών και του κοινού.
