Το 1990 είναι σημείο καμπής στην ιστορία της τηλεόρασης. Όχι της Ελληνικής λόγω της έναρξης λειτουργίας των ιδιωτικών αλλά της παγκόσμιας. Η τηλεοπτική κάλυψη του Πολέμου του Κόλπου γνωστού και ως «Καταιγίδα της Ερήμου», αποτέλεσε σημείο καμπής καθώς ήταν ο πρώτος πόλεμος που μεταδόθηκε ζωντανά (live) σε παγκόσμια κλίμακα. Το CNN κυριάρχησε στην κάλυψη, προσφέροντας συνεχή ροή ειδήσεων. Ήταν το μοναδικό δίκτυο με ζωντανή ανταπόκριση μέσα από τη Βαγδάτη (από το ξενοδοχείο Al-Rashid) κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών.
Αυτό δημιούργησε δύο τηλεοπτικά φαινόμενα που στη συνέχεια αναλύθηκαν μέχρι και στα πανεπιστήμια. Το πρώτο ήταν ο «Πόλεμος του καναπέ»: Οι τηλεθεατές παρακολουθούσαν τους βομβαρδισμούς της Βαγδάτης σε πραγματικό χρόνο, συχνά με εικόνες που έμοιαζαν με ηλεκτρονικό παιχνίδι, γεγονός που οδήγησε στον όρο «τηλεοπτική υπερπαραγωγή».
Επίσης η 24ωρη κάλυψη δημιούργησε το λεγόμενο «CNN Effect», όπου η ζωντανή μετάδοση πίεζε τους πολιτικούς να αντιδράσουν άμεσα στις εξελίξεις, μειώνοντας τον χρόνο για διπλωματική διαβούλευση. Ο στρατός των ΗΠΑ, έχοντας διδαχθεί από τον πόλεμο του Βιετνάμ, εφάρμοσε αυστηρό σύστημα ελέγχου της ροής των πληροφοριών, περιορίζοντας τις εικόνες φρίκης και εστιάζοντας στην τεχνολογική υπεροχή των όπλων.
Στην Ελλάδα υπήρχε πλέον ο τηλεοπτικός πόλεμος μεταξύ Mega και ΑΝΤ1. Οι δύο σταθμοί, όντες νέοι τότε, επένδυσαν τεράστια ποσά για να έχουν εικόνα και ήχο από τη Βαγδάτη, το Ριάντ και το Ισραήλ. Χρησιμοποιούσαν εκτενώς το υλικό του CNN, αλλά είχαν και δικούς τους απεσταλμένους. Οι ειδήσεις ήταν συνεχείς, με τους κεντρικούς παρουσιαστές όπως η Λιάνα Κανέλλη, και ο Τέρενς Κουίκ να μένουν για ώρες στον αέρα.
Η ένταση της κάλυψης ήταν τέτοια που δημοσιογράφοι ανέφεραν ότι κοιμόντουσαν στο στούντιο. Νικητής σε αυτή την πρώτη μεγάλη μάχη της ενημέρωσης ήταν το Mega που από εκείνα τα χρόνια κιόλας καθιερώθηκε ως το κανάλι της ενημέρωσης στο μυαλό του τηλεοπτικού κοινού.
